"Düşmanlarınızı kazanmak için dostlarınızın gönlünü kırmayınız; sonra düşmanlarınızı kazanamadığınız gibi, dotlarınızdan da olursunuz." {Horasanlı Ebu Müslim}

Ey gâfil insan!
Eey bu harâb olacak evi tâmir eyliyen!
Fazla emek verme ki, bir gün çıkar elinden.
Bu dünyâ bir “Köprü”dür, sen geçip gitmeye bak.
Kimseye kalmamış ki, sana kalsın bu konak.
Harâb olacak şeye, bu îtinâ, bu meyil,
Akıllı olanların yapacağı iş değil.
Ey aklını fikrini, dünyâya veren kişi!
Vaz geç ki, Hak teâlâ beğenmiyor bu işi.
Zîrâ yaratıldı ki bu insanlar ve cinler,
Yalnız Hak teâlâya ibâdet eylesinler.
Ey gönlünü dünyâya kaptıran gâfil insan!
Yaldızlı süslerine aldanma sakın amân!
Dışı “Güzel” görünür, lâkin aldatıcıdır.
Üzeri şeker kaplı, içi gâyet acıdır.
O öyle bataktır ki, yutar çok insanları.
Ona aldananların hüsrân olur sonları.
İnsanların kalbini bakın ki kazanmaya,
Zîrâ bu sebep olur “Hak rızâsı” almaya.
Her insana edin ki çok iyilik ve ihsân,
Zîrâ lutf-ü ihsânın kulcağızıdır insan.
Sana zarar, sıkıntı gelirse bir kimseden,
Ona gücün yetse de, affedici ol hemen.
Ey insan! Her işinde unutma hiç Rabbini.
Çıkarma hâtırından, O’nun emirlerini.
Bahşetmiş sana Allah ne mükemmel âzâlar.
O’nun emrine göre kullan ki, yanmıyalar.
Allah’tan başkasından etme ki bir şey talep,
Onlar da, senin gibi âciz birer “Kul”dur hep.
Allah’ın kullarına ver ki neş’e ve sevinç,
Âhirette sıkıntı görmiyesin sen de hiç.
Gizle, ifşâ etme ki herkesin günâhını,
Gizlesin Allah dahî yârın senin aybını.
Sen, darda kalanlara yardım et ki bu günde,
Allah da yardım etsin sana mahşer gününde.
“Ni’metullah Geylânî”

Rehavet

Bugün günlerden Cumartesi. Yazımı bugünden gönderdiğim için yazayım dedim. Ne yazacağımı da bilemiyorum. Millet, seçim geçim hengamesinin içinde. Karnı doymayan insanlara ne söylenir? Tuzu kuru olanlara da ne söylesen boş, meseleyi mühimseyen yok. “İbadetimizi yapıyor ve Allah’a şükrediyoruz. Daha ne yapacağız?” rahatlığındalar. İnancı ferdin hareketine bırakıp, toplumun yönlendirilmesi düşünülmüyor. Farzlar düşünülmüyor, vacipler dile gelmiyor. Sünnet, yaparsan iyi olur, yapmazsan mesul olmazsın, düşüncesindeler. Allah’ın emrettiği değil de, nefislerin emrettiğini gündeme oturtuyorlar. Kapıldık bir alamete, gidiyoruz kıyamete!
Hepimiz bir rehavetin içindeyiz. Ahiret korkumuz yüzeysel, peygamber sevgimiz gözyaşlarıyla sınırlı. İmanda zaafımız mı var? Allah’ın emirlerine biganeyiz. Kur’an’ın buyruklarına neden uyum sağlayamıyoruz? Müslüman beşeri kanunlara mı, yoksa Allah’ın kanunlarına mı tabidir? Hassasiyetimizi neden kaybettik? Bir seçim arefesindeyiz, meydanlar nutuklarla dolup taşıyor. Hoparlörler, beynimizi yercesine yeri göğü inletiyor. Seçimi almak, belediyeye başkan olmak isteyen adayların, dilleri şişmiş. Elleri sakşak etmesinden kırılacak, davullar, zurnalar ve zırvalar!
Müslüman böyle mi olmalı? Seçtiğin kimdir? Seçilenler niçin seçiliyor? Allah ve Resulü’nün emirlerini mi icra edecekler, Kur’an üzere mi idare edecekler? Hepsi beşeri kanunların verdiği yetkililer değil mi? Bunlara sarf edilen emek, para ve zaman Kur’an için veriliyor mu? Yapılanın dünyevilik olduğunu bilmiyor muyuz? Dünyayı yapacam derken ahireti unutuyor muyuz?
Ayrıca, ‘falanı seveceğim, filanı getireceğim’ diye dini referans yapmıyor muyuz? Delil olarak dine sığınmıyor muyuz? Bizim bu delillerimize karşı, inanmayanlar, adalete sığınarak adil başkan seçmenin dindeki yerini vurgulamıyorlar mı? İnanan dini, din için kullanır, inanmayanlar da kendileri için kullanıyorlar mı?
Din adalet için vardır. Adâlet olmazsa din de yoktur. Beşeri sistemler adil midir? Değildir, olmadığı da dinsiz olmasından, dini tanımamasından, dine hayat haklarını vermemesinden belli değil mi?
Dini tanımayanda adalet olur mu? Adaletin olmadığı sistemleri Müslüman kabul eder mi? Onun uğrunda, zamanını ve malını sarf eder mi? Hem, din olarak İslâm’ı seçmedik mi? İslâm beşeri sistemlere tagut demiyor mu? Allah’ın, tagutlar için;
“And olsun ki, her bir ümmet arasında, Allah’a ibadet edin, taguttan kaçının diye bir peygamber gönderdik. İçlerinden bir kısmını, Allah hidayete erdirdi. Kimisine de sapıklık hak oldu. Yeryüzünü gezin, yalancıların sonunun nasıl olduğunu görün” (Nahl 36) ayeti kulaklarımızı çınlatmıyor mu? Allah’ın ‘taguttan kaçın’ emri bizi uyarmıyor mu? Kaçmak şöyle dursun, beşeri sistemlerde dini oturtacak yer aramaktayız. “Dinde bunun yeri nedir? Hangi noktadan istifade edebiliriz?” düşüncesi yarışındayız.
“Demokrasi dinde vardır. Laiklik dinin kendisidir” gibi herzelerle oyalanmaktayız. Evet dinin içinde demokrasiye uyan kısımları vardır. Laikliğe aralanan kapı bulabilirsin. Ama, hedefler farklıdır. Laiklik ve demokrasinin hedefi insandır. Dünyeviliktir, İslâm’ın hedefi Allah’tır ve ahirettir.
Demek istenilen o ki, hedefleri saptırmayalım. Müslümanın tek hedefi vardır; Kur’an’ı hakim kılma, Kur’an emirleriyle yaşama mücadelesini vermektir. Allah Resulü’nün;
“Her kim taguta karşı cihat etmeden onunla mücadele arzusunu ruhunda duymaz da ölürse nifaktan bir şube üzerinde ölür.” (Müslim) emri bize rehber değil mi? Müslüman dinde beşeri sistemlere yer arayacağına, dinin kendisi için mücadele etmesi gerekmez mi? Allah’ın emri bu, peygamberin hayatı bunun örnekleridir. En azından beşeri sistemlerin Allah’ın emirlerine uymadığını kabul ederek imanımızı kurtaralım. ‘Hizmet edeceğim’ derken imandan olmayalım. Rehavetimiz bizi hezimete götürmesin.

Duran KÖMÜRCÜ 2 Mart 2009 Vakit