"Düşmanlarınızı kazanmak için dostlarınızın gönlünü kırmayınız; sonra düşmanlarınızı kazanamadığınız gibi, dotlarınızdan da olursunuz." {Horasanlı Ebu Müslim}

Ey gâfil insan!
Eey bu harâb olacak evi tâmir eyliyen!
Fazla emek verme ki, bir gün çıkar elinden.
Bu dünyâ bir “Köprü”dür, sen geçip gitmeye bak.
Kimseye kalmamış ki, sana kalsın bu konak.
Harâb olacak şeye, bu îtinâ, bu meyil,
Akıllı olanların yapacağı iş değil.
Ey aklını fikrini, dünyâya veren kişi!
Vaz geç ki, Hak teâlâ beğenmiyor bu işi.
Zîrâ yaratıldı ki bu insanlar ve cinler,
Yalnız Hak teâlâya ibâdet eylesinler.
Ey gönlünü dünyâya kaptıran gâfil insan!
Yaldızlı süslerine aldanma sakın amân!
Dışı “Güzel” görünür, lâkin aldatıcıdır.
Üzeri şeker kaplı, içi gâyet acıdır.
O öyle bataktır ki, yutar çok insanları.
Ona aldananların hüsrân olur sonları.
İnsanların kalbini bakın ki kazanmaya,
Zîrâ bu sebep olur “Hak rızâsı” almaya.
Her insana edin ki çok iyilik ve ihsân,
Zîrâ lutf-ü ihsânın kulcağızıdır insan.
Sana zarar, sıkıntı gelirse bir kimseden,
Ona gücün yetse de, affedici ol hemen.
Ey insan! Her işinde unutma hiç Rabbini.
Çıkarma hâtırından, O’nun emirlerini.
Bahşetmiş sana Allah ne mükemmel âzâlar.
O’nun emrine göre kullan ki, yanmıyalar.
Allah’tan başkasından etme ki bir şey talep,
Onlar da, senin gibi âciz birer “Kul”dur hep.
Allah’ın kullarına ver ki neş’e ve sevinç,
Âhirette sıkıntı görmiyesin sen de hiç.
Gizle, ifşâ etme ki herkesin günâhını,
Gizlesin Allah dahî yârın senin aybını.
Sen, darda kalanlara yardım et ki bu günde,
Allah da yardım etsin sana mahşer gününde.
“Ni’metullah Geylânî”

Özledik Seni ey sevgili

En Sevgili’ye…
Sen ki; âlemlere rahmet, inananlara merhamet, Allah’a kul ve resul, günahkâr ve tövbekârlara umut, ümmetine hatta tüm insanlığa şeref olarak gönderilen rahmet, mağfiret ve izzet peygamberisin.
Sen ki; incinmiş, küçük düşürülmüş, ruhen ve bedenen çökmüş, gözü yaşlı kadınların kurtarıcısı, insanlığın ve âlemlerin efendisisin.
Sen geldin, müjde geldi. Umutlar yeşerdi. Rahmetini, adaletini, sevgini, bereketini saçarak geldin. Dünyayı ve insanlığı şereflendirdin.
Rahmet verdin, şefkat ettin, sevgi verdin. Senin nurunla aydınlandı dünya.
Dünyadaki tüm çirkinliklere inat, Seni, sevgini düşünüyor ve yeni ümitlerle besleniyoruz. Sen ve Senin getirdiğin gül kokulu müjdeler zor zamanların en güzel armağanları bizlere. Günahlarımızın derdiyle, hasretinin yangınıyla, Aşkının ateşiyle, Sana ümmet olmanın sevinciyle arz ediyoruz halimizi.
Ümmetin zulüm görüyor, yerlerinden yurtlarından ediliyor, öldürülüyor, yetim bırakılıyor. Ümmetin ağlıyor sahipsizlikten. Müslümanlar inim inim inlerken ümmetin tepkisiz. Mazlumlar çaresiz, Mü’minler sessiz. Kimse yok gözyaşlarını silecek.
Ümmetin Seni özlüyor, Sana hasret Ya Resulallah! Bu hayâsız zulüm karşısında tesellini arıyor İslâm alemi. Kurtlar sofrasında kuzu oldu inananlar.
Zor zamanlarda yaşıyoruz velhasıl. Koca kâinat yasa bürünmüş, cehalet ve sapık inançlarla kararan ruhlar Senin aydınlığını arıyor. Sevgiyi unutmak üzere olan insanlığa yeniden sevgiyi anlatabilmek için sevdalandık Sana. Katılaşmış kalplere Senin merhametini hatırlatabilmek için sevda kılıçlarını kuşandık.
Zulmün yerküreyi kapladığı zamanda Senin merhametini özledik, zalimlerin başlarımıza kara bulutlar gönderdiği zamanlarda Senin sabrını özledik. Zenginin fakiri gözetmediği zamanlarda Senin cömertliğini özledik. İnsanlık Seni özledi, özledik Seni ey Allah’ın Resulü…
İnsanların fevç fevç yanlışa itildiği, milli, manevi değerlerin yok olduğu, gayri meşru işlerin normal karşılandığı ve bütün bunların “medeniyet” adı altında toplandığı bir cahiliyeyi yaşıyoruz. Bozuk pusulalarla doğruyu bulmaya çalışan insanlar şaşkın!
Ey rahmeti bol, sabrı geniş, yüzü nur, âlemlere ışık saçan rahmet Peygamberi…
Ey Hz. İbrahim’in duası, Hz. İsa’nın müjdesi, Hz. Amine’nin rüyası, iki cihan güneşi, gönlümüzün sultanı…
Ey ihsan ülkesinin hâkimi, şefkat denizinin sahibi, bütün cihanın ümidi…
Ey fazilet güneşi, hidayet meş’alesi olan peygamberim…
Ey başımın tacı, derdimin devası, gönlümün ilacı Efendim… Halimizi bir bilebilsen.
Ümmetin manayı bırakıp maddenin esiri oldu. Dünya nimetleri başımızı döndürmüş; düşüncelerimize, ufkumuza, gönlümüze hâkim olmuş. Dizginleri eline alıp insanları esiri etmiş. Fani mesken tutunmuş, kuralları kural edinmiş. Terk edilmiş ibadetler, boş verilmiş uhreviyat.
Ümmetin makam, mevki, mal, itibar peşinde koşuyor. İnsanları ağlatanlar, ağlatmaktan zevk alır oldu. Fakir fukara ne halde, hiç kimse sormaz oldu. Mevki sahipleri gelecek adına haksızlığa göz yumuyor.
Sokaklar günah kaynıyor. Riya, kin, öfke, yalan her ne illet varsa akıl çelici, salgın bir grip gibi bulaştı ümmetine. Vatan, millet, din bütünlüğü yerine; ırk, dil, mezhep ayrılığı geldi. Kardeşlik bozuldu. Müslümanlar arasında nifak had safhaya ulaştı.
Ümidimizi yitirmek hiç yakışmasa da bizlere, içimizdeki vaveylalar artan bir çığ gibi. Bazen düşüveriyoruz istemesek de yeislere. Yine yaş düşüyor yanaklarımıza. Yas düşüyor yine kalbimize.
Vuslatı bekliyoruz bütün kötülüklere inat.
Tüm çirkinliğe inat Senin o sonsuz güzelliğini düşünüp güzel görebilmek. Zor olsa da imkânsız olmuyor Seni tanımakla. Seni hissetmekle ve Allah'ın lütfettiği güçle.
Senin varlığın ümitsizliği, isyanı, hayâsızlığı, kötü olan her şeyi yok etti. Çorak gönüller Seni sevdi de gülşene döndü. Sabırda, cömertlikte, sözünde durmada, vefada, merhamette, tevazuda, adalette, bağışlamada, insanlarla olan muamelelerde kimse Senin gibi olamıyor.
Sensiz bu âlemin tadı yok ey Allah’ın Resulü. Yerküre Seni ve Senin güzelliğini özlüyor, Ya Resulallah!..
Ey eskimeyen ve solmayan biricik renk…
Ey cömertlik denizinin avuçlarında dalgalandığı Resul-i Ekrem…
Ey rahmet peygamberi…
Ey kâinat sedefinin incisi…
Ey müminlerin yüzünün akı, gözünün nuru olan emin peygamber…
Ey meleklerin hayâsına gıpta ettiği sevgililer sevgilisi…
Ey güzel ahlâkı tamamlamak için gönderilen, yaratılmış en güzel insan…
Ey gül medeniyetinin mimarı, iki cihan serveri…
Ey kalemin ve kelâmın anlatmakta aciz kaldığı…
Ey Hak yolunun güneşi…
Ey Allah'ın Habibi…
Ey en sevgili…
Kararmış dünyamıza gel… Gel ki aydınlansın her yer… Gel ki çekip gitsin zulüm.
Kor bir ateş gibi gönlümüzdeki özlemi söndür. Söndür ki felah bulsun tüm insanlık…

F.BURAK KAREN   18 Nisan 2008  Vakit