"Düşmanlarınızı kazanmak için dostlarınızın gönlünü kırmayınız; sonra düşmanlarınızı kazanamadığınız gibi, dotlarınızdan da olursunuz." {Horasanlı Ebu Müslim}

Ey gâfil insan!
Eey bu harâb olacak evi tâmir eyliyen!
Fazla emek verme ki, bir gün çıkar elinden.
Bu dünyâ bir “Köprü”dür, sen geçip gitmeye bak.
Kimseye kalmamış ki, sana kalsın bu konak.
Harâb olacak şeye, bu îtinâ, bu meyil,
Akıllı olanların yapacağı iş değil.
Ey aklını fikrini, dünyâya veren kişi!
Vaz geç ki, Hak teâlâ beğenmiyor bu işi.
Zîrâ yaratıldı ki bu insanlar ve cinler,
Yalnız Hak teâlâya ibâdet eylesinler.
Ey gönlünü dünyâya kaptıran gâfil insan!
Yaldızlı süslerine aldanma sakın amân!
Dışı “Güzel” görünür, lâkin aldatıcıdır.
Üzeri şeker kaplı, içi gâyet acıdır.
O öyle bataktır ki, yutar çok insanları.
Ona aldananların hüsrân olur sonları.
İnsanların kalbini bakın ki kazanmaya,
Zîrâ bu sebep olur “Hak rızâsı” almaya.
Her insana edin ki çok iyilik ve ihsân,
Zîrâ lutf-ü ihsânın kulcağızıdır insan.
Sana zarar, sıkıntı gelirse bir kimseden,
Ona gücün yetse de, affedici ol hemen.
Ey insan! Her işinde unutma hiç Rabbini.
Çıkarma hâtırından, O’nun emirlerini.
Bahşetmiş sana Allah ne mükemmel âzâlar.
O’nun emrine göre kullan ki, yanmıyalar.
Allah’tan başkasından etme ki bir şey talep,
Onlar da, senin gibi âciz birer “Kul”dur hep.
Allah’ın kullarına ver ki neş’e ve sevinç,
Âhirette sıkıntı görmiyesin sen de hiç.
Gizle, ifşâ etme ki herkesin günâhını,
Gizlesin Allah dahî yârın senin aybını.
Sen, darda kalanlara yardım et ki bu günde,
Allah da yardım etsin sana mahşer gününde.
“Ni’metullah Geylânî”

Neleri kaybettik?

Bu Pazar mahalledeki camiye gittim. Cemaatin çay içip sohbet ettiği yere oturdum. Caminin hocası Yusuf suresinden birkaç ayetin açıklamasını yaptı. Yeni cemaatler geldi günlük sohbetlere geçildi.
Ramazan'da haftada iki gün imama yardım için gittiğim konuşma günlerimde teravihi kıldırmasını istediğim İslâm Enstitüsü mezunu arkadaşımız da oraya geldi ve söz alarak:
-Şu şarküteri de ucuzluk var üç liralık elmalar bir liraya veriliyor. Hem de büyükçe:
Sözün burasında söze girdim. Dedim ki;
- O, şarküteride içki satılıyor. İçki satılan yerden Müslüman alışveriş yapmamalıdır. Allah’ın Resulü de müsaade etmiyor dedim.
Bu sözün üzerine ayağa kalktı.
- Yobazlıktır bu. Yarı fiyatına satılan yerden almayacak mıyım? Kendisine:
- Ben kendimden bir şey ilave etmedim. Peygamberden naklettim dedim. Bana:
Yobazlıktır bu yaptığın daha önce de kravatıma da söylemiştin, yobaz ve yobazlık!
Diyerek dışarı çıktı. Yüksekçe konuşarak uzaklaştı. Bu hususta Hz. Enes, Allah’ın Resulünden şöyle naklediyor. “Allah’ın Resülü içki ile ilgili on kişiye lanet etti:
“Sevap yapmak maksadı (üzüm, arpa v.s.) sıkan sıktırana, içene, sakilik yapana, taşıyana tanıtana, satana ve satın alana, bağışlayana, parasını yiyene (Allah lanet etti) Resulü lanet etti. (Tirmizi buyug 59, İbn-i Mace Eşribe 6.3381)”
Bu hadisi kasdederek onu uyarmak ve uyandırmak istemiştim. O, ise söylediklerimi kendi hislerine hakaret kabul etmiş bana sataşmak için fırsat ararmış. Bu hadise ona bu fırsatı verdi kinini kustu gitti. Giderken de çam devirerek, Allah’ın Resulünü emirlerini dinlemeyerek gitti.
Esas kızdığı meseleye gelince:
Enstitü mezunu bir kişiyi kendimize yakın, dertleşmeye müsait gördüğüm için,
- Hoca bak kravat takıyorsun. Hepimiz taktık, mecbur olduğumuz müddetçe de çıkarmadık. Şimdi emekli oldun. Yaşlar da ilerledi. Biraz hassas olma zamanı geldi. İslâm’da olmayan bu giyim tarzına hassasiyet göstererek. Allah’ın Resulünün buyurduğu kim bir kavime benzemeye çalışırsa o onlardandır, emri içine girerse bize yazık olur. Mecbur kaldığımız devre geçtiğine göre biraz duyarlı olalım. Demiştim.
Bütün bu karşılıklı dertleşmeleri şahsi mesele kabul edip bize kızmış, kızdıkça da hınçlaşmış ve hıncını de yobaz kelimesini bana yakıştırarak almış oldu.
Her gün olan bu meseleyi bugün anlatmaya gerek var mı? denirse, deriz ki,
İmam-Hatip ve ilahiyatın kuruluşları, modern hoca yetiştirmek, sisteme uygun kafaları ortaya çıkarmaktı. Modern giyinen, içki içen, zina eden, İslâm'ın dediklerini değil de sistemin dediklerin gündeme taşıyan fertler yetiştirmekti. Kuruluşun gayesi bu iken, Allah’ın lütfu Kur’an’a uyan, sünneti ihyaya çalışan çoğunluk haline geldi. İslâm’i kimliğini kaybeden toplumda sistemin kişiliği ile kişilik özlemi içinde olanlar da eksik olmadı. Şimdi onlar, konuşmalar da, televizyonlar da, boy gösterir oldular. Kimi mübarek günleri inkâr, kimi sünneti yok sayan kimi de, İslâm Peygamberinin nübüvvet nurunu söndürmeye çalışıyorlardı. Her gün bir fitne ile Müslümanların vahdet şuurunu bozmaya çalışıyorlar.
Çoğunluğu Kur’an ve Sünnet üzerinedir. Hepsi Peygamberin emrindedir. Hepsi, Safiye validemizin Hazreti Hamza'ya kefen götüren hali gibidir. Hz. Peygamber, Hz. Ali’yi göndererek, Safiye’yi Hz. Hamza'nın yanına koyma, önüne koş mâni ol. Hz. Ali halasının önünü keser müsaade etmez. Yalvarıp yakarmasına, kızıp öfkelenmesine rağmen müsaade etmez. Döner Hazreti Ali’ye, sen mi mani oluyorsun; Hz. Muhammed’den mi emir aldın? sorusuna Hz. Ali, Allah’ın Resulü böyle emretti deyince; Hz. Safiye titreyen, depresyon geçiren, bütün vücudunun hınçlaştığı bir noktada Allah’ın Resulü öyle istiyor denmesi ile kuru bir dal gibi yere çöker, rüzgâr kesişmiş yapacak gibi suhulet bulur:
- Madem ki, Allah’ın Resulü öyle emretti. Şu kefeni alıp Hz. Hamza'ya giydiriniz.
Demek istediğimiz o ki; Allah’ın emri, Peygamberin sünneti denince, Müslümanın, hıncı, kızgınlığı, öfkesi ortadan kalkar. Bir kul ve ümmet olarak O'na sarılır. O'nu emrinde olur.

Duran KÖMÜRCÜ 14 Nisan 2008 Vakit