"Düşmanlarınızı kazanmak için dostlarınızın gönlünü kırmayınız; sonra düşmanlarınızı kazanamadığınız gibi, dotlarınızdan da olursunuz." {Horasanlı Ebu Müslim}

Ey gâfil insan!
Eey bu harâb olacak evi tâmir eyliyen!
Fazla emek verme ki, bir gün çıkar elinden.
Bu dünyâ bir “Köprü”dür, sen geçip gitmeye bak.
Kimseye kalmamış ki, sana kalsın bu konak.
Harâb olacak şeye, bu îtinâ, bu meyil,
Akıllı olanların yapacağı iş değil.
Ey aklını fikrini, dünyâya veren kişi!
Vaz geç ki, Hak teâlâ beğenmiyor bu işi.
Zîrâ yaratıldı ki bu insanlar ve cinler,
Yalnız Hak teâlâya ibâdet eylesinler.
Ey gönlünü dünyâya kaptıran gâfil insan!
Yaldızlı süslerine aldanma sakın amân!
Dışı “Güzel” görünür, lâkin aldatıcıdır.
Üzeri şeker kaplı, içi gâyet acıdır.
O öyle bataktır ki, yutar çok insanları.
Ona aldananların hüsrân olur sonları.
İnsanların kalbini bakın ki kazanmaya,
Zîrâ bu sebep olur “Hak rızâsı” almaya.
Her insana edin ki çok iyilik ve ihsân,
Zîrâ lutf-ü ihsânın kulcağızıdır insan.
Sana zarar, sıkıntı gelirse bir kimseden,
Ona gücün yetse de, affedici ol hemen.
Ey insan! Her işinde unutma hiç Rabbini.
Çıkarma hâtırından, O’nun emirlerini.
Bahşetmiş sana Allah ne mükemmel âzâlar.
O’nun emrine göre kullan ki, yanmıyalar.
Allah’tan başkasından etme ki bir şey talep,
Onlar da, senin gibi âciz birer “Kul”dur hep.
Allah’ın kullarına ver ki neş’e ve sevinç,
Âhirette sıkıntı görmiyesin sen de hiç.
Gizle, ifşâ etme ki herkesin günâhını,
Gizlesin Allah dahî yârın senin aybını.
Sen, darda kalanlara yardım et ki bu günde,
Allah da yardım etsin sana mahşer gününde.
“Ni’metullah Geylânî”

İçim sızlıyor

Gazeteleri okuyorum, Susurluk, Ergenekon, Bağcılar... Hepsi bu milletin içinden çıkan yanlışlıklar. İnsanı gütme ve güdülme zulmü, paye ve parsa toplama canilikleri..
Okula gidenleri izliyorum. Erkekli-kızlı, sarmaş dolaş, aslını ve dini unutmuşlar.
Otobüsler başka bir alem. Herkes birbirinin üstünde. Kimi uykusuz, kimi keyifsiz, kimi de geç kalmanın telaşında.
Sahil şeridini geziyorum, kimi çıplak, kimi şortlu, kimi de ağında balık arar.
Bütününü gözleyince “Biz neredeyiz? Hangi sistemin içindeyiz?” sorusu aklıma geliyor. Bu insanların her biri bir çabanın içinde. Ama, çabaları boş bir hedefe kilitlenmiş; aç kalma korkusu, zevk alma duygusu, hakim olma arzusu. Yani insanlığından çıkmış, hayvanlığı oynuyorlar. Bütün bunları düşününce içim sızlıyor.
Milleti millet yapan unsurlar yok olmuş, toplum parçalara ayrılmış, kamplaşmış; koruyucu kalkanları yok. Neye sarılıp neye yapışacağından bilinçsiz, el yordamı ile hareket etmekte, neye el atsa boş, neye sarılsa ihanet. Bütün bunları düşününce içim sızlıyor.
Görünürde devlet var, içi boşalmış. Sallasan düşecek, üzerine gitsen yıkılacak. Zevahiri kurtarmak için yalancı ataklara kalkmakta, ‘biz buradayız’ demek için de zulüm üstüne zulüm yapmaktadır. İdeolojik baskılar kullanmaktadır. Millet, için için kaynamakta, patlamak için zemini kollamaktadır.
Milliyetçiliğin deva olmadığı görülmektedir. Milletin içindeki unsurlar, zorla milliyeti kabul etmiyorlar. Türk dersen, Kürt ‘Ben buradayım’ işaretini vermekte, Arap, Çerkez vs. fırsat beklemektedir. Öyleyse milliyetçilik, birleştirmenin ötesinde ayrıştırmaktadır. Dağlara çıkanlar, içeriden çöreklenenler, mahkemeler hepsi korku üreten unsur durumuna gelmiştir. Bir ve beraber yaşayacak ortam yok.
Sivil unsurlar ateşle oynuyor, her gün binlerce gasp, talan ve yağma... bomba, molotof kokteyli... Bunları düşününce içim sızlıyor.
Askeri unsur, köşkünde oturmuş, halkından ayrı. Vazifesi dağdakileri kovalamak, başörtülüleri kontrol etmek, ürettikleri milli unsurları korumak. Bir de ara sıra muhtıra yayınlayarak idare edenlere gözdağı vermek.
Halk yukarıda belirttiğim gibi, korku-telaş içinde. Oyunda- eğlencede, hayatını yaşamak için ona buna yamanmakta. O grup bu grup, o kamp bu kamp derken yorulmaktadır. Neticesi boş olan hayallerle avunmaktadır. Bu hali görünce içim yanıyor.
Olmuyor, olmuyor! Hak olmayınca batılda saadet bulunmuyor. İnat ve inkar bu milleti yok etmektedir. Tehlike büyük ve acımasızdır. Bu da silahla sağlanmıyor. Beş yüz bin kişinin hatırı için yetmiş milyon derbederleşiyor. Nere gideceğini, nerede duracağını bilmiyor. Zorbalar yüzünden milyonlar perişan oluyor. Demokrasi ve laiklik bu milletin bünyesine sığmıyor. Laf ile gemi yürümüyor. Silahla ne kadar zaman bu milleti yürütebileceksiniz! Düşününce içim yanıyor.
Toplumu Allahsız yapınca işler düzelmiyor, ‘düzenleriz’ dense de bir müddet sonra çıkmazlar görülüyor. Biz bu milletteniz. Bu devletin mensuplarıyız. Ama millet ve devletin idare şeklinde bir arıza var. Bize göre bu arıza, bu milleti dinsizliğe zorlamadır. Allah yok, peygamber tanınmıyor, herkes nefsini put etmiş onun peşinde; helal yok, haram olabildiğine meşru, günah yok, sevap unutulmuş, kötülük iyiliğin yerini almış... Böyle bir sistem yürümez ve yürütülemez. Düşününce içim sızlıyor.
Tüccar rant peşinde, zengini karı kovalar, gençler eşekler gibi zevkinin peşinde, yoksulu karın doyurmanın sıkıntısında, dindar, inancını yaşayamıyor. Etrafta milletin kanını emen binlerce ahtapot var. Bu toplum nereye gidiyor?
Düşününce içim sızlıyor.

Duran KÖMÜRCÜ  3 Kasım 2008 Vakit