"Düşmanlarınızı kazanmak için dostlarınızın gönlünü kırmayınız; sonra düşmanlarınızı kazanamadığınız gibi, dotlarınızdan da olursunuz." {Horasanlı Ebu Müslim}

Ey gâfil insan!
Eey bu harâb olacak evi tâmir eyliyen!
Fazla emek verme ki, bir gün çıkar elinden.
Bu dünyâ bir “Köprü”dür, sen geçip gitmeye bak.
Kimseye kalmamış ki, sana kalsın bu konak.
Harâb olacak şeye, bu îtinâ, bu meyil,
Akıllı olanların yapacağı iş değil.
Ey aklını fikrini, dünyâya veren kişi!
Vaz geç ki, Hak teâlâ beğenmiyor bu işi.
Zîrâ yaratıldı ki bu insanlar ve cinler,
Yalnız Hak teâlâya ibâdet eylesinler.
Ey gönlünü dünyâya kaptıran gâfil insan!
Yaldızlı süslerine aldanma sakın amân!
Dışı “Güzel” görünür, lâkin aldatıcıdır.
Üzeri şeker kaplı, içi gâyet acıdır.
O öyle bataktır ki, yutar çok insanları.
Ona aldananların hüsrân olur sonları.
İnsanların kalbini bakın ki kazanmaya,
Zîrâ bu sebep olur “Hak rızâsı” almaya.
Her insana edin ki çok iyilik ve ihsân,
Zîrâ lutf-ü ihsânın kulcağızıdır insan.
Sana zarar, sıkıntı gelirse bir kimseden,
Ona gücün yetse de, affedici ol hemen.
Ey insan! Her işinde unutma hiç Rabbini.
Çıkarma hâtırından, O’nun emirlerini.
Bahşetmiş sana Allah ne mükemmel âzâlar.
O’nun emrine göre kullan ki, yanmıyalar.
Allah’tan başkasından etme ki bir şey talep,
Onlar da, senin gibi âciz birer “Kul”dur hep.
Allah’ın kullarına ver ki neş’e ve sevinç,
Âhirette sıkıntı görmiyesin sen de hiç.
Gizle, ifşâ etme ki herkesin günâhını,
Gizlesin Allah dahî yârın senin aybını.
Sen, darda kalanlara yardım et ki bu günde,
Allah da yardım etsin sana mahşer gününde.
“Ni’metullah Geylânî”

Dünyalı olmak

Konya’da İmam-Hatip mezunu arkadaşlar her ayın ilk Cumartesi toplantı yaparlar. Bu ayın ilk Cumartesi günü ben de iştirak ettim.
Karşılıklı sohbet arasında Kamil Yaylalı ağabeyimiz (sınıfın en yaşlısı o olduğu için ağabey deriz) sözü bana getirerek:
- Sen bu toplumda yaşamıyor musun? Başka bir dünyada gibisin.
Diye hitap etti. Düşündüm, haklı. “El gider Mersin’e, ben giderim tersine.” Herkes, vatan, millet, şehit şüheda kavramının arkasında koşarken, ben “Neyin şehidi, neyin şühedası, ne uğurda ölünüyor, edilen hizmetlerin hedefi ne? Hedefe göre yön verilir” diyorum, aykırı oluyorum.
Hayatını din karşıtlığı ile geçirmiş, Müslüman çocukların başörtüsünü hedef kabul etmiş, “Çocuklara din değil, bale öğretilmesi lazım”, gezi sırasında Besmele çeken bir hanımefendiye “Sizi biz götürüyoruz. Besmele çektiğin değil!” diyen birisi musallaya getiriliyor, imam namaz kılıyor, arkasından da dua ediliyor.
Dünyalı olmam için, bu mevtaya, “Din ayrı, devlet ayrıdır. Sen şehvetinle yaşadın, devletinle bütünleştin, binlerce çocuğun okumasına vesile oldun, onbinlerin de okumamasının mücadelesini verdin. Sen cennetliksin, senin hizmetin seni kurtarır. İşte bak musalladasın. Gideceğin yer de bellidir!” demem, dine aykırı da olsa şakşaklamam, aferin demem gereklidir. Ben bunu nasıl yaparım?
Düzen şakşakçılığı yapamadım. Tercihim Kur’an ve sünnet oldu. Bu yolda da azimeti seçtim. En azından o yolda olmaya gayret ettim. Ruhsat bana hitap etmiyor. Meseleleri menfaatımız, çıkarımız yönünde çekip sündürmek, ruhsat adı altında dalkavukluk, tabasbus beni tatmin etmiyor. Doymuyor ve duymuyorum. Yazılarımın yadırgandığını, toplumca dışlandığını, “Müslümanım” diyenlerce de tasvip edilmediğini biliyorum. Sen şakadan söylesen de gerçek bu oluyor. Ben bu dünyada yaşamazlığın, arkadaşlarınla bile anlaşamadığın için asistanlık devrende ayrıldın. Sen bu dünyada yaşadığını söyleyebilir misin? Bırak bu dünyalı olmayı. Biz bildiğimiz yolda gidelim, doğruları haykıralım.
Dünyanın kulpu kırılmış. Haram belli, helal belli değil. “Müslümanım” diyenlerin de sesi çıkmıyor. Bütün ömrü dine küfürle geçen bile musallada Müslüman oluyor. Sesi ayyuka çıkıyor da inananlarda ses çıkmıyor. “Burada ne işi var” denmiyor. Her hareketin bir bedeli olduğuna göre onun hareketinin bedeli, alkış oluyor da, Müslümanlardan ses çıkmıyor. Kimsenin inancına karışmayız ama, inancımıza karşı olanları da soyutlamamız gerekmez mi?
“Ne şeriat, ne darbe” sloganı onu musallaya yatırdı da bizden ses yok. Bütün sesler onların. Neredeyse, Müslüman mezarlığına da sahip çıkıp “Siz giremezsiniz” denecek. Böyle bir dünyada bu günün dünyalısı olmak bana zûl geliyor. Ben bu dünyalı değilim. Benim hedefim, inançların şahlandığı, at ile itin belli olduğu, dost ile düşmanın ayrıldığı, Kur’an’ın hükümran olduğu dünya istiyorum. Bu dünyalı olmaktansa özlediğim dünyanın hayali ile ölmek bana yeter.

Duran KÖMÜRCÜ   25 Mayıs 2009 Vakit