"Düşmanlarınızı kazanmak için dostlarınızın gönlünü kırmayınız; sonra düşmanlarınızı kazanamadığınız gibi, dotlarınızdan da olursunuz." {Horasanlı Ebu Müslim}

Ey gâfil insan!
Eey bu harâb olacak evi tâmir eyliyen!
Fazla emek verme ki, bir gün çıkar elinden.
Bu dünyâ bir “Köprü”dür, sen geçip gitmeye bak.
Kimseye kalmamış ki, sana kalsın bu konak.
Harâb olacak şeye, bu îtinâ, bu meyil,
Akıllı olanların yapacağı iş değil.
Ey aklını fikrini, dünyâya veren kişi!
Vaz geç ki, Hak teâlâ beğenmiyor bu işi.
Zîrâ yaratıldı ki bu insanlar ve cinler,
Yalnız Hak teâlâya ibâdet eylesinler.
Ey gönlünü dünyâya kaptıran gâfil insan!
Yaldızlı süslerine aldanma sakın amân!
Dışı “Güzel” görünür, lâkin aldatıcıdır.
Üzeri şeker kaplı, içi gâyet acıdır.
O öyle bataktır ki, yutar çok insanları.
Ona aldananların hüsrân olur sonları.
İnsanların kalbini bakın ki kazanmaya,
Zîrâ bu sebep olur “Hak rızâsı” almaya.
Her insana edin ki çok iyilik ve ihsân,
Zîrâ lutf-ü ihsânın kulcağızıdır insan.
Sana zarar, sıkıntı gelirse bir kimseden,
Ona gücün yetse de, affedici ol hemen.
Ey insan! Her işinde unutma hiç Rabbini.
Çıkarma hâtırından, O’nun emirlerini.
Bahşetmiş sana Allah ne mükemmel âzâlar.
O’nun emrine göre kullan ki, yanmıyalar.
Allah’tan başkasından etme ki bir şey talep,
Onlar da, senin gibi âciz birer “Kul”dur hep.
Allah’ın kullarına ver ki neş’e ve sevinç,
Âhirette sıkıntı görmiyesin sen de hiç.
Gizle, ifşâ etme ki herkesin günâhını,
Gizlesin Allah dahî yârın senin aybını.
Sen, darda kalanlara yardım et ki bu günde,
Allah da yardım etsin sana mahşer gününde.
“Ni’metullah Geylânî”

Bayram Tevhid’in Bayraklaşmasıdır

Bülbül şakımalarını karga sesleri bastırıyor.
Leş kargalarının kin ve nefretle beslendikleri bir coğrafyanın insanlarıyız. İslâm topraklarında Mimsiz medeniyetin süvarileri Ebû Cehilleri aratmıyorlar. Anneler yavrularına, yavrular annelerine, kadınlar kocalarına doymadan çile nöbetlerinin çilesini çekiyorlar. Müslüman Müslümanın yarasını sarmıyor. Bir vücut olan mü’minlerden ya hiç ses çıkmıyor, ya da çatlak sesler geliyor. Herkes birbirinden habersiz imtihan veriyor kıyametin arifesinde. Aslanların yuvasında çakallar tafra satıyor. Ümmetin Miraç şehrindeki Mescidi Aksa’nın şadırvanından hüzün akıyor. Müslümanlar böyle bir durumda bayram kutluyorlar.
Bayram, efendilerin eliyle kölelerin azad edildiği gündür. Köle olduklarına ikna olmayanları hangi efendi azad edebilir ki? Kendilerini azad edecek efendiyi bulamayan köleler, köle olduklarını bir türlü ikrar etme cesaretini göstermeyenlerdir. “Arife olmadan bayram olmaz” deyişi ahlâk geleneğimizde "arif ol(un)madan bayram ol(un)maz" diye söylenir. Allah’ı tanımak ve Allah’a karşı günahsız gün yaşamak, bayramın tâ kendisidir.
Hayat vahiy ile inşa olursa ömür Ramazan üzerinden bayrama ulaşır. Bayram sevgi olur hayata bulaşır.
İslâm topraklarında asrın Firavunları, Karunları, Hamanları bir olup Müslümanları boğazlarken, mallarını talan edip evlerini yıkarlarken, Müslümanlar birbirlerini itti. Müslümanların bu durumunu gören bayram, bayrama gitti. Bayrama sahip çıkmak gerekir. Bayramın peşine düşmek gerekir. Bayram; sevgi, sevinç ve neşe ile umut dolu hayatın sözleşmesinin yenilendiği gündür. Yani bayram; sevinçlerin, dudaklarda yarım kalan bir tebessüme dönüşmediği; mutluluğun buruk kalmadığı; sevginin nefrete dönüşmediği ve umutların yitirilmediği gündür.
Yaşadığımız sıkıntılar ve zorluklar "yüce dağlar" kadar olsa da, bizim her sorunun bir çözümü olduğuna dair olan inancımızı, ümidimizi güçlendirmemiz; insanlığın ve Müslümanların ahvalini düşünüp özlemlerimizi, sorumluluklarımızı ve yapmamız gerekenleri yeniden değerlendirmemiz gerekiyor. Allahû Teâla buyuruyor:
“Gerçekten zorlukla/güçlükle beraber kolaylık vardır. Şüphesiz güçlükle beraber kolaylık vardır.” (İnşirah Sûresi/ 5-6)
Bayram; bağışlamanın, affetmenin, yardımlaşmanın ve dayanışmanın zirveleştiği gündür. "Kara" ve "kızıl" zulüm idareleri altında inleyen, sömürülen, "sahte ilahlar" karşısında boyun eğen, "putlaştırılan" kanlı diktatörlerin hayalleri ile ürperen milyonlarca, hatta milyarlarca insanın varolduğu bir dünyada bayram; hiçbir ayrım yapmaksızın bütün zulüm idarelerini, bu "sahte ilahları" yıkmak, asrımızda yontulan bütün putları kırmak, bütün ideolojileri tarihin çöplüğüne atmak ve insanlığı, bunların kanlı pençesinden kurtarmaktır.
Bayram; dünyada ezilen, kahredilen, sömürülen milyonlarca mazlumun ve mahrumun dertleri ile dertlenmeyi kınayan, suçlu ilân eden ve tarihin gelmiş ve geçmiş en kanlı diktatörlerini birer "kurtarıcı" olarak ortaya koyan, mazlumların kan ve gözyaşlarını gizleyerek zalimlere alkış tutan "basın ve yayın" organlarını ve bu durum karşısında susan "örgütleri" ve "bilim adamlarını" hayat sahnesinden alıp tarihin çöp sepetine atmaktır.
Bayram; "kara" ve "kızıl" filozofların pençesinde inleyen, aklını yitiren, şaşkına dönen, kapitalizmin, komünizmin, faşizmin, rasisizmin, hedonizmin, nihilizmin ve anarşizmin bataklığına saplanan, çıldıran, tepinen, boğuşan milyonlarca insanın yürekler acısı halini görüp tek alternatifsiz kurtuluş sisteminin “İslâm” olduğunu bütün insanlığa haykırmaktır.
Bayram; "mazlumları zalim", "mağdurları gaddar" ilân ederek mahkûm eden mahkemeleri; devletin makam ve mevkilerini "yandaşlarına" birer arpalık tarzında dağıtan politikacıları; kendi tahakkümüne ve zümrevî menfaatlerine kapı açan "yazılı bir ihtiras belgesi" olmaktan öte bir değeri bulunmayan "ilkeleri", birer anayasa ve kanun biçiminde, tertip ve hilelerle "halka kabul ettiren" ve sonra mikrofonlara çıkarak "millî iradeden" söz eden madrabazları ve bütün bunlara seyirci kalan "kuvvet ve kudret sahiplerini" hayat sahnesinden silmektir.
Bayram; zulmün ve adaletsizliğin sembolü olan zindanlar boşalmış; hürriyete meftun gönüller, hürriyetin buram buram yaşandığı bağıstan ı cinâna adım attıkları; anneler, hasretini soğutmuş; yılların yüreklere bir kor gibi düştüğü ayrılığı, yavrularının vuslat sevinciyle söndürmüş oldukları vuslat yüklü, ayrılıksız, tasa ve endişeden uzak gündür.
Bayram; iyilik ve güzellik adına ne varsa yaşandığı, kin ve nefret adına ne varsa mahkûm edildiği gündür. Başka bir ifadeyle bayram; bir ömür boyu iyilikleri hâkim kılmanın, kötülükleri mahkûm etmenin provasının yapıldığı gündür.
Bayram; iyilikleri, güzellikleri kuşanmış hayatın dua halinde Allah’a sunulmasıdır. Allahû Teâla buyuruyor: “De ki: Sizin duanız olmasaydı, Rabbim size değer verir miydi?...” (Furkan S: 77) Bu ayetin ışığında deriz ki; bayram, mü’min gönüllerde düşlerin duaya düşürüldüğü gündür. Mü’min gönüllerde düşler duaya dönüştürülürse, tevhid hayatın her vechesinde bayraklaşmış olur.
Bayram; doğusuyla batısıyla bütün bir İslâm ümmetinin yek vücut olduğu, aynı hisleri taşıdığı, kardeşliğin bayraklaştırıldığı, vahdetin rahmet saçan gölgesi altında huzura erildiği gündür.
Bayram; Asr–ı Saadetten kopup gelmiş; Resul–i Ekrem Aleyhisselatu vesselam’ın kokusunu, Hz. Ebubekir’in sadakatini, Hz. Ömer’in adaletini, Hz. Osman’ın hilmini, Hz. Ali’nin kahramanlığını ve diğer sahabelerin itaat ve teslimiyetlerinin yeniden yüklenip kuşanıldığı gündür.
Bayram; çocukların, çocukluğunu olanca güzelliğiyle yaşadığı… Taş atmaktan yorulan minik pazıların Zafer Sancağını Kudüs semalarında dalgalandırdıkları gündür.
Bayram; yetimliğin acısını yüreklerinin en ücra köşelerinde ince bir sızı gibi hep hisseden şehid çocuklarının başlarının şefkat dolu eller tarafından okşanıldığı, küçük yaşlarından itibaren keder çizgilerinin yansıdığı masum yüzlerin mutlulukla gülümsediği; anaların, “Anne, babam ne zaman gelecek?” sorularının ağırlığı altında ezilmediği gündür. İşte bu anlama gelen bayram; hasreti bitirecek, özlemleri unutturacak, ayrılıkları sona erdirecek, firak acılarını vuslatın sevinciyle yerle bir edecek evrensel değerli günün adıdır.
Bayram; zulüm tiranlarının bir bir devrildiği; biçarelerin cılız bedenleri üzerine inşa edilen sarayların yerle bir olduğu; zalimlerin, döktükleri mazlum kanlarında boğulduğu gündür.
Bayram; mazlumlara ve mahrumlara, yetimlere ve kimsesizlere tabutların, zorbaların değil muvahhidlerin ulaştığı ve hayatın her vechesinde tevhidi değerlerin bayraklaştığı gündür. Bayram; Azer’in evine İbrahim (as)’in put kıran baltasıyla girmektir, girebilmektir. Putperest putçu Azer’in evine Hz. İbrahim (as)’in put kıran baltasıyla girenler, putperest şenlikleri protesto edip kendi bayramlarıyla beraber olanlardır. Bu dünyada bayramsız kalmamak için bayram ile beraber olmak gerekir.
Bayram; namazın, ibadetin, siyasetin, hayatın ve ölümün Allah için kılınmasıdır. Allah’ın indirdiği hükümleri çirkin ilan edip yetersiz gören sahte ilahlar için hayatlarından pay ayıran ve bu sahte ilahların kurdukları düzenlere bayram namazlarında dua edenler, bayramda bayramsız kalanlardır. Bayram; hayatın her yerinde tevhidin görünmesi ve hissedilmesidir. Bayram; Ramazan mektebinde sağ selim mezun olan mü’min öğrencilerin hep birlikte hayat boyu tevhidi bayraklaştırma sevincini paylaşmalarıdır. Rabbimiz biz mü’minleri tevhidi bayraklaştırma sevincinden mahrum eylemesin.

Mustafa ÇELİK 1 Ekim 2008 Vakit