"Düşmanlarınızı kazanmak için dostlarınızın gönlünü kırmayınız; sonra düşmanlarınızı kazanamadığınız gibi, dotlarınızdan da olursunuz." {Horasanlı Ebu Müslim}

Ey gâfil insan!
Eey bu harâb olacak evi tâmir eyliyen!
Fazla emek verme ki, bir gün çıkar elinden.
Bu dünyâ bir “Köprü”dür, sen geçip gitmeye bak.
Kimseye kalmamış ki, sana kalsın bu konak.
Harâb olacak şeye, bu îtinâ, bu meyil,
Akıllı olanların yapacağı iş değil.
Ey aklını fikrini, dünyâya veren kişi!
Vaz geç ki, Hak teâlâ beğenmiyor bu işi.
Zîrâ yaratıldı ki bu insanlar ve cinler,
Yalnız Hak teâlâya ibâdet eylesinler.
Ey gönlünü dünyâya kaptıran gâfil insan!
Yaldızlı süslerine aldanma sakın amân!
Dışı “Güzel” görünür, lâkin aldatıcıdır.
Üzeri şeker kaplı, içi gâyet acıdır.
O öyle bataktır ki, yutar çok insanları.
Ona aldananların hüsrân olur sonları.
İnsanların kalbini bakın ki kazanmaya,
Zîrâ bu sebep olur “Hak rızâsı” almaya.
Her insana edin ki çok iyilik ve ihsân,
Zîrâ lutf-ü ihsânın kulcağızıdır insan.
Sana zarar, sıkıntı gelirse bir kimseden,
Ona gücün yetse de, affedici ol hemen.
Ey insan! Her işinde unutma hiç Rabbini.
Çıkarma hâtırından, O’nun emirlerini.
Bahşetmiş sana Allah ne mükemmel âzâlar.
O’nun emrine göre kullan ki, yanmıyalar.
Allah’tan başkasından etme ki bir şey talep,
Onlar da, senin gibi âciz birer “Kul”dur hep.
Allah’ın kullarına ver ki neş’e ve sevinç,
Âhirette sıkıntı görmiyesin sen de hiç.
Gizle, ifşâ etme ki herkesin günâhını,
Gizlesin Allah dahî yârın senin aybını.
Sen, darda kalanlara yardım et ki bu günde,
Allah da yardım etsin sana mahşer gününde.
“Ni’metullah Geylânî”

Ahde vefa -3-

İki haftadır devam ettiğimiz "Ahde vefa"yı mühürleyelim. Müslümanın olması gerekeni yapması için nasıl davranması gerektiğini vurgulayalım.
Yaşadığımız ve yaşamakta olduğumuz hayatın İslâm'la ilgisinin olmadığını, Allah'ın emrettiklerini değil, sistemlerin emrettiklerini huy kabul ettiğimizi kabul edelim, Müslümanın ahdine ve akdine söz vermesi onun özelliğidir. Her şeyden önce, Allah'a ve müminlere karşı verdiği bu söz onun derecesini artırır, müminlik vasfını kazandırır. Mümin, Allah'a söz vermiştir.
Ezel bezminde "Ben sizin Rabbiniz değil miyim?" emrine, biz "Evet Sen bizim Rabbimizsin" dedik ve boyun eğdik. Buna nefislerimiz şahittir. Allah'ın:
"Onlar, ahdini yerine getirenler, verdikleri sözü bozmayanlar. (Rad, 20)" ikazı da bizi uyarmak ve uyandırmak içindir. Enes b. Nadir'in şehit olmak için safları yarması, “Ben şehit olacağım” diyerek saldırması, Allah'a sözünü de vücudundaki 80 yara ile yerine getirip şehit olmasına Allah; "Müminler içinde öyle yiğitler var ki; Allah'a verdikleri sözlere sadakat gösterirler. Onlardan kimi, ahdini yerine getirdi (çarpıştı, şehid oldu), kimi de sırasını beklemektedir. Bunlar asla sözlerini değiştirmemişlerdir. (Ahzab - 23).
“Şeytana itaat etmeyin, o size açık düşmandır” diye size öğüt vermedik mi? Ey Adem oğlu, bir de bana itaat edin. Doğru yol bulun. (Yasin - 60).
Allah'ın Resulü'nden: Avf bin Malik, "Biz Resulullah'ın yanında dokuz, sekiz ya da yedi kişiydik. Allah'ın Resulü; "Bana itaat etmez misiniz?" buyurdu. Biz ellerimizi uzatarak "Sana itaat ederiz ya Resulallah" dedik. Bize, "Bana şu hususta beyat ediniz" buyurdu:
"Allah'a ortak koşmayacağınıza, O'na itaat edeceğinize."
"Beş vakit namaz kılacağınıza."
"Dinleyip itaat edeceğinize."
"Kimseden bir şey istemeyeceğinize."
Avf b. Malik biat edenlerden bazılarını gördüm. Birinin elinden kamçı düşse, ‘verir misiniz’ demez, kendisi alırdı.
Allah'ın Resulü Kur'an ahlakı ile ahlaklanmış, sahabi de onu taklitte yarışır olmuştur. Çünkü Allah böyle istiyordu. Müminler arasında birlik, güven ve yardımlaşmanın mihenk taşının ahde vefa olduğunu biliyorlardı. Allah'a söz, peygambere söz, müminlere karşı söz imanının gereği idi. Örnek yaşayıştı. Güven duygusu, yardımlaşma azmi hep sözde durmaktan gelir. Bu sözde durma iman sınırını aşar, yaşayan bütün insanlığı kaplar. Allah, "Müslüman olmayanlara da söz verildiğinde yerine getirilmesini emretmektedir." (Tevbe, 17).
Ashabın hayatı da bunu ispat etmektedir. Huzeyfe b. Yemani ile babası Huzeyl, Allah'ın Resulü ile beraber savaşmak üzere yola çıktılar. Müşrikler yolda yakaladılar:
- “Siz Muhammed'in yanına gidiyorsunuz değil mi? Onunla beraber savaşacaksınız.” Onlar da:
- “Evet niyetimiz budur.”
Müşrikler, onların Medine'ye dönmeleri ve bir de Peygamberle beraber savaşmayacaklarına dair onlardan söz aldılar ve serbest bıraktılar.
Bir müddet sonra, Allah Resulü'nün yanına vardılar. Durumu anlattılar. Allah'ın Resulü:
- Siz Medine'ye dönün, onlara verdiğiniz sözü yerine getirin. Biz de müşriklere karşı Allah'tan yardım isteriz. O'nun yardımı bize kâfidir. (Müslim).
Dahası da:
"Hudeybiye anlaşmasının ortasında, elleri ayakları bağlı Resulullah'a sığınan Ebu Cendel'i, anlaşma gereği, müşriklere teslim etmiştir."
Bir mücahidin mücahid olabilmesi için Allah ve Resulü’ne verdiği sözü yerine getirmesi lazımdır. O mücahidin verdiği söze ve ahd ve akdine bağlı kalması, ona güvenilmesi, yarı yolda bırakan bir tip olmaktan kurtulması lazımdır. Toplumun güvendiği, mahalle halkının güvendiği, aile bireylerinin bağlandığı bir kişi olmalıdır.
Ahde vefa denince akla Müslümanların gelmesi, Allah ve Resulü'ne bağlı müminin icab etmesi gereklidir. Bu emirleri yerine getiremeyen topluluğun adım atması imkânsızdır.

Duran KÖMÜRCÜ 31 Mart 2008 Vakit