Ülkede şerîat tehlikesi (!) var mı?

Bir Müslümanın kalkıp da mukaddes “şerîat” için “tehlike” ta’bîrini kullanması, onun îmânını alıp götürücü bir inkar cümlesidir. Ama, bu ülke aydınının “îmân” diye bir derdi olmadığı için içinden geldiği gibi konuşabilmektedir. Neşe Düzel de Baskın Oran’a böyle bir soru sormuş:
“Sizce şerîat tehlikesi var mı?” (Radikal, 04.06.07)
Oran’ın verdiği cevâbı dikkatle okumanızı ricâ ederim:
“Hayır, şerîat tehlikesi yok. Çünkü, bu adamlar artık şerîatçı değiller. Bu adamlar artık küçük burjuva. Şu anki kavganın dînle ilgisi yok. Bu kavga, küçük burjuvaların kavgası. Bu kavga, bir zamanlar ‘Anadolu sermâyesi’ denilen kasaba eşrâfının artık küçük burjuvalaşarak, 1930’lardan beri ülkeyi yöneten yerleşik ve eski seçkinlerin karşısına ‘yeni bir elit’ olarak çıkması sonucunda meydana geldi. Bakın... Küçük burjuvazi bir sınıf değildir, bir tabakadır. Ve, ikiye ayrılır. Okumuş kanadına ‘aydın’, okumamış kanadına ‘esnâf’ denir. Gerçi esnâf daha sonra üniversite me’zûnu olabilir, ama ticâret yaptığı için o esnâftır. Bugüne kadar aydın kanat iktidâra hâkimdi. Şimdi esnâf gelip iktidâra ortak olmak isteyince korkuluyor. Çünkü, esnâf, kasabanın ortamını, ‘İslâm’ı ve muhâfazakârlığı’ sırtında taşıyor. Halbuki, o İslâm artık ehlîleşti. Çünkü, burjuvaziye katıldığında esnâfın artık tek kuralı, kârını maksimize etmektir.”
Doğrusu hangisini tenzîh edeceğimi bilemediğim STK’larıyla, partileriyle, dernek ve gruplarıyla Anadolu insanının rejimin içinde kendisine yer tutmaya çalıştığını görenler; aslında Baskın Oran’ın müşâhedelerini biliyorlardı. O büyük pastanın içinde ayağına azıcık yer tutan “demir gibi” Müslümanların nasıl “değirmen gibi” döndüklerini göre göre görmez olmuşuz. “Fâiz” harâmına kılıf uydurulduğunu, “tesettür” emrinin kulak arkası edildiğini, “iş yerinde kadın çalıştırma” yasağının bilhâssa bunlar eliyle çiğnendiğini, “haremlik-selâmlık” tatbikatının bilerek ve isteyerek kaldırıldığını gözümüzle görüyoruz.
Evet, burjuvaziye katılan “Müslüman esnâf” artık sâdece “kârını maksimize etmek” hedefine, bürokrasiye katılan “Müslüman me’mûr” da artık sâdece “koltuğunu muhâfaza ve bir üst yere atlamak” hedefine kilitlendiğinden beri bu kitlelerin gündeminden “İslâm”, ya’nî “Kitâb ve Sünnete göre İslâm” düşmüştür. Oran’ın ta’bîriyle “ehlîleşmişler”dir. Azıcık Kur’ân ve Sünnetten bahsedildiğinde bu tiplerin yüzünü görmek, Oran’ı haklı çıkarmaktadır.
İslâmî gruplar ve bunların lider kadroları arasında niçin “ittihâd ve ittifâk” çalışmaları olmuyor sanıyorsunuz? Neden “kamplaşma taassubu” bütün hızıyla devâm ediyor? Benim gündemim değil, ama haydi sorayım: Kırk yamalı bohça görüntüsüyle seçime giden partilerin mensûbları arasında hangi “derin ve kapanmaz” uçurumlar var? Kendilerini diğerleriyle birleşilemez kılan alâmet-i fârikanın “farkı” ne? Acabâ şu “ehlîleşme” kelimesi çok sorunun cevâbı olmasın?..
Neşe Hanım bu sefer de şu yan soruyu gündeme taşımış:
“Peki şerîat tehlikesi yok, ılımlı İslâm tehlikesi de mi yok? Hayâtın son derece muhâfazakârlaştırılması, bu muhâfazakâr baskının güçlenmesi tehlikesi yok mu?”
Sayın Oran’ın şu cevâbını da dikkatle okumanızı ricâ ediyorum:
“Bu, potansiyel bir tehlike değil. Bu, şu anki mevcûd durum. Kasabalarda ve büyük kentlerin kenârında cemâat baskısı tabiî ki yaşanıyor. Fakat, bu, gün geçtikçe artmayacak. Bu insanlar sınıf olarak yükseldikçe, cemâat baskısı azalacak. Ne var ki, onların sınıf olarak yükselmesi, kitlelerin korkusunu artırıyor. Oysa bu muhafazakârlık tırmandığı kadar tırmandı artık. Bu insanlar aynı zamanda sınıf merdivenlerinde de tırmanıyorlar. Bunların çocukları artık İslâm’ı referans almayacak. Ayrıca yönetime dâhil olmak da bu kesimleri ehlîleştiriyor. Korkmamak lâzım.”
Duran Kömürcü Hoca ile Mustafa’ların “Kaplan” ve “Çelik”i boşuna nefes tüketiyorlar. Şeria Nehri’nin suyuna dalan Tâlût askeri gibi rejimin seline kapılan Müslümanlar da, karınları şişmiş bir vaz’ıyyette habire tıkınmakla meşgúller. O yüzden Kur’ân ve Sünnet çığlıkları kulaklara girmiyor. Bu gidişle, elbette bunların çocukları İslâmı referans almayacaktır!
Eğer, Allâh’ın va’di umulmadık bir tarzda tepemize çökmezse!...

Mustafa KAPLAN 4 Temmuz 2007 vakit