Tesettür muhacirleri

Bu kızlarımızla irtibatımız Ramazan’da başlamıştı. Onlar beni arayıp buldular. Bayram günü de Ürdün’de Türk kız öğrencilerin kaldığı evlerden birinde toplandılar ve kendileriyle Internet vasıtasıyla sohbet ettim. Böylece inançlarının gereğini yerine getirerek tahsillerini sürdürmelerine fırsat verilmediğinden, Ürdün’de kendilerine bir kapı arayan bu gayretli kızlarımızla aramızda bir bağlantı oluşmuş oldu.
Bu gidişimde onlarla bizzat görüşmeyi çok arzuluyordum. Yüce Allah’ın hikmetine bakın ki İmam el-Benna’yla ilgili programların icra edildiği salonda ilk gün onlar gelip beni buldular. Ön sırada belirgin bir yerde oturduğumuzdan beni bulmaları zor olmamıştı. Biraz sohbet ettik. Kapanış programından sonra tekrar salonda görüştük ve kendilerini ziyaret sözü verdik. Türkiye’ye döneceğimiz gecenin akşamında Özel Zerka Üniversitesi öğretim görevlilerinden değerli bir profesörle birlikte ziyaretlerine gittik.
Türkiye’den giden kız öğrencilerin yarıdan çoğu Zerka’daki bir öğrenci evinde toplanmış bizi bekliyorlardı. Bize verilen bilgiye göre tüm Ürdün üniversitelerinde yüz civarında Türkiyeli öğrenci varmış. Bunların yüzde doksanını kız öğrenciler oluşturuyormuş. Hepsi de inançlarının gereğini yerine getirmedeki gayretlerinden ve bu konudaki kararlı duruşlarından dolayı mağdur edildikleri için İslâm’ı öğrenme ve yaşama azimlerinin daha da artmış olduğu hissediliyor.
Evet, bu öğrenciler tesettür muhacirleri. Kendi öz yurtlarında sırf inançlarının gereğini yerine getirmelerinden dolayı en doğal hakları olan öğrenim haklarından mahrum bırakılmışlar. Onlar da “Allah’ın arzı geniş değil mi?” deyip yollara dökülmüş ve kendilerine kapı aramışlar.
Ben 1990’da Ürdün’ü ziyaret ettiğimde Türkiye’den ne kız ne erkek bir tek öğrenci yoktu. O zaman Ürdün’de üniversite tahsili yapılabileceğini de kimse düşünmüyordu. Daha sonra gittiğimizde Özel Zerka Üniversitesi kurulmuştu ve bize bu üniversiteyi gezdirdiler. Daha yeni yeni şekillenmeye başlayan bu üniversite o zaman hoşumuza gitmişti ve “Keşke Türkiye’den çocuklarımızı buraya gönderip okutabilsek” demiştik. O zaman bize “Gönderin okutalım, gerekli kolaylıkları da sağlarız” demişlerdi. Şimdi sadece Zerka’da değil, Özel Amman Üniversitesi’nde, İrbid Üniversitesi’nde, Ürdün Üniversitesi’nde ve daha birçok yerde tahsil gören çocuklarımız var. Bunlardan bazıları üniversiteyi bitirip yüksek lisans ve doktora çalışmaları yapmaya başlamış. Hepsi de pırıl pırıl ve gayret dolu. Çok para getirecek meslekler edinmenin hayallerini kurmuyor, ümmete parlak bir gelecek hazırlanması için kendilerine nasıl bir görev düşeceği, bu konuda neler yapabilecekleri konusu üzerinde düşünüyorlar.
Ama bu öğrencileri kendi hallerine bırakmamak, onlarla ilgilenmek, irtibat halinde olmak gerekiyor. Bilindiği üzere bu şekilde tesettür mağduru muhacir öğrencilerimiz sadece Ürdün’e gitmiyorlar. Tabii ki sadece Viyana’ya da gitmiyorlar. Dünyanın değişik ülkelerine yayılmışlar. Öğrendiğime göre Malezya İslâm Üniversitesi’nde de en az otuz tesettür muhaciri kız öğrencimiz var. Bunların tümüyle ilgilenecek, ihtiyaç sahiplerinin ihtiyaçlarını tespit edip okumalarında kendilerine yardımcı olacak bir kuruma ihtiyaç var. ÖNDER ve Ensar Vakfı gibi kurumların takdire değer çalışmalarına ek olarak sırf bu işe tahsis edilecek kurumun da zaruret olduğunu düşünüyoruz. Bazı gönüllüleri bu iş için harekete geçmeye çağırıyorum.
Yasakçı zihniyetin mağdur ettiklerinin hepsi bu tür imkânlar bulamıyor. Birçokları imkân bulamadıklarından dayatmaya boyun eğme veya okuma hakkından vazgeçme arasında bir tercih yapıyor. Ama bunlardan hangisini seçerse seçsin kendini rahat hissetmiyor ve içlerinden muhtelif psikolojik rahatsızlıklara maruz kalanlar oluyor. Bu konudaki gerçekleri söz konusu rahatsızlıklarla ilgilenen doktorlardan ve psikologlardan öğrenmek mümkündür. Kurulacak müessese, imkân bulamadıkları için öğrenim veya inançlarının gereğini yerine getirme haklarından mahrum kalanlara destek olacaktır.
Bir koordinasyon oluşturulması suretiyle öncekiler sonrakilere yol gösterecek, hem bir yardımlaşma kapısı açılmış olacak hem de gidenler gittikleri yerlerde kendilerini garip ve kimsesiz hissetmeyecekler.
En önemlisi ise denklik haksızlığının etkilerinin ortadan kaldırılması olacaktır. Özel sektörde denklik çoğu zaman sadece formaliteden ibarettir. Bu çocuklarımız kendilerini yetiştirmeye öylesine özen gösteriyorlar ki gerçek bir denklik aransa kimin kime denk olmadığı ortaya çıkacaktır.
İnşallah bu konunun peşini takip etmeye devam edeceğiz.

Ahmet VAROL 25 Kasım 2006 Vakit