Geçenlerde bir gazeteye «Batı'nın Soykırımcı Tabiatı», «Türkiye-Suriye Birliği» ve «Bismillah Hotel» isimli kitaplarımla ilgili bir mülakat verdim. Mülakatın en önemli bölümü, yer darlığı yüzünden bir bütün olarak yayınlanamadı. Neyse ki kendi köşem var...

Sözkonusu bölümü dikkatinize sunuyorum.

*

- Frenk mentalitesiyle dünyaya nizam verilemeyeceğini söylüyoruz, “emanet –yeryüzünün halifeliği- ehlini bekliyor” diyoruz, Nizam-ı Alem’in bizim işimiz olduğunu savunuyoruz. “Batı’nın Soykırımcı Tabiatı”ndaki tezimiz bu. Peki Nizam-ı Alem’in ön şartı ne? İslam dünyasına çekidüzen vermek. İslam dünyasına çekidüzen vermenin ön şartı ne? İslam dünyasını yabancıların manipülasyonlarına, provokasyonlarına, sabotajlarına ve kültürel / iktisadi / siyasi / askeri işgallerine kapatmak. Bu nasıl olacak? Müslümanları mütemadiyen birbirleriyle didişmeye ve birbirlerinin çıkarlarını mütemadiyen tehdit etmeye, birbirlerine karşı emperyalistlerle iş tutmaya zorlayan suni sınırları kaldırmak suretiyle olacak. “İslam Birliği’nin Nüvesi Olarak Türkiye-Suriye Birliği”nde bunu anlatıyoruz. 1000 yıldır çatışma halinde olduğumuz Avrupa’yla birleşebileceğime ihtimal verebilen, ama 1000 yılı aşkın bir süre beraber yaşadığımız, aynı halifelerin ordularında omuz omuza savaştığımız, aile ocaklarında ve savaş meydanlarında kanlarımızı birbirine karıştırdığımız, beraber Abbasi olduğumuz, beraber Selçuklu olduğumuz, beraber Eyyubi olduğumuz, beraber Osmanlı olduğumuz Suriyeli kardeşlerimizle 80 yıllık parantezi kapatıp yeniden birleşmemize ihtimal veremeyen aklın içine tükürmemiz gerektiğini söylüyoruz. Yüzyıllar boyunca birbirini boğazlayan Fransa ve Almanya birleşebiliyor da 1000 yılı aşkın bir süre yekvücut olmuş olan Anadolu ve Bilad-ı Şam mı birleşemeyecek diye soruyoruz. Emperyalistler tarafından çizilen suni sınırları içimize sindirmemizin ne kadar aşağılık bir şey olduğunu anlatıyoruz. Asıl sorun beyinlerimize ve yüreklerimize çizilen sınırlardır diyoruz. Üçüncü kitap, “Bismillah Hotel” de bu sınırların kalkmasına hizmet etsin diye yazıldı. Bu vesile ile şunu da söyleyeyim: “Biz Türkiye’de birliği bütünlüğü sağlayamıyoruz, sen Suriye ve diğer İslam ülkeleriyle birleşmekten bahsediyorsun” diyenler, işin püf noktasını bir türlü yakalayamayanlardır. Püf noktası, ulus devlet çıkmazıdır. Müslümanlar arasına sınır koymayı kabul ediyorsak, “Türk’le Arap ayrı olacak”, hatta “Arap’la Arap da ayrı olacak” diyenlerin dümen suyunda gitmeyi kabul ediyorsak, Fransız İhtilali’nin kokmuş ayaklarını öpmeyi kabul ediyorsak, zırt pırt yeni ulus devlet taleplerinin yükselmesine de katlanacağız. Ulus devlet bize ters. Ne yapsak, ne etsek bu deli gömleğine sığmıyoruz. Topraklarımız bu sınırları kaldıramıyor. Gerim gerim geriliyor. Gerildikçe çatlıyor. Çatladıkça yeni sınırlar gündeme geliyor. “Türkiye-Suriye Birliği”nde diyoruz ki: Aynı bayrak altında toplanmazsak bu coğrafyaya bayrak yetiştiremeyiz. Birleşmenin yolu, formülü tartışılabilir. Ben Avrupa Birliği tarzını öneriyorum, başkası başka bir yol önerir; mühim olan, birlik fikrinin genel kabul görmesi. marjinal kalmaması. Ne yazık ki tezlerimiz yeteri kadar gündem oluşturmuyor. Güçlü medya kuruluşlarındaki arkadaşlarımıza yalvarıyoruz, bu hepimizin davasıdır diyoruz, destek olun diyoruz, hiç değilse eleştirmek suretiyle gündeme getirin diyoruz, bu davayı marjinal bırakmayın diyoruz, ama maalesef dinlemiyorlar. Osmanlı niye büyüdü? Küçülmemek için! Tükenmemek için! Yok olmamak için! Bunu görmüyorlar. Günübirlik siyasi davalara kurban ediyorlar bu büyük davayı. Benim kitabım diye söylemiyorum, vallahi benim kitabım diye söylemiyorum; “İslam Birliği’nin Nüvesi Olarak Türkiye-Suriye Birliği”nin manşetlere çıkması gerekirdi, televizyon programlarına konu olması gerekirdi. Enine-boyuna tartışılması gerekirdi bu kitabın. Eleştirilmeliydi, icabında yerin dibine batırılmalıydı, ama mutlaka tartışılmalıydı. İslam ülkelerinin birliğinden bahsediyoruz kardeşim; var mı bundan büyük siyasi dava? İktisadi buhranlarımızdan Kürtçü harekete kadar bütün can alıcı meselelerimizin temelinde bu davayı canlandırmaya yanaşmayışımız yatmıyor mu? Ulus devlet sınırları dahilinde, Kürt sorunu denilen sorunu nasıl çözeceksiniz? Çözün de göreyim! Komşularınızla birleşmeden Hatay ve Fırat sorunlarının hortlamayacağından, Barzani rüzgarının Güneydoğu’yu etkisi altına almayacağından nasıl emin olacaksınız? Emin olun da göreyim! Kapitalizmin ve emperyalizmin küreselleştiği bir dünyada yaralı bir ulus devlet olarak nasıl ayakta kalacaksınız? Ayakta kalın da göreyim! Coğrafyamızdaki bölünme trendini birleşme trendine dönüştürmek için esaslı bir adım atmalıyız. Rüzgarı tersine çevirmeliyiz. Bir ümit ışığı yakmalıyız. Bir cazibe merkezi oluşturmalıyız. Ve bunun için önce gündem oluşturmalıyız. Birlik fikrini adam gibi gündeme getirmeliyiz. Böyle bir gündemi olmayan, bu davaya gönül vermeyen hiçbir siyasetçiyi, hiçbir fikir adamını, hiçbir kanaat önderini ciddiye almıyorum. Ha, Avrupa Birliği diyecekler… Hikâye! Üç-beş milyonluk Müslüman bir azınlığa tahammül edemeyen, “en iyi entegrasyon asimilasyondur” diyen, “aydınlanma süzgecinden geçmemiş İslam’ın hoşgörüsüz tabiatı”ndan dem vurarak bütün Müslümanları potansiyel terörist ilan eden, eski Almanya Başbakanı Helmut Schmidt’in dediği gibi yüzyıllar içinde İslam’a karşı tepkisel bir içgüdü geliştirdiği için çokkültürlülüğe elverişli olmayan Avrupa, genç nüfusu tükenen Avrupa, nüfusu azalan Avrupa, 70 milyonluk genç ve dinamik Müslüman Türkiye’yi nasıl bünyesine katacak? Bırakın Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne katılması, Avrupa’daki mevcut Müslümanların oradaki mevcudiyetlerini sürdürebilecekleri bile şüpheli.

Hakan Albayrak 22 Ağustos 2006 Milli Gazete
halbayrak@yahoo.com