“Örtü zırh verir insana...”

Bu başlık, belki de bu söz en son kendisinden duyulacak bir kişiye âit. Günümüzün egoistlikte zirveye çıkan insanlarına mukábil, herhâlde hemcinslerinin problemlerine duyduğu yakın ilgiden dolayı zamân zamân ağır tenkídlere uğrayacak yanlış görüşler de beyân eden Ece Temelkuran isimli bayan yazarın “Ben de kapanmak istiyorum”
(Milliyet, 19.09.07) başlıklı yazısına bir ara başlık olarak yerleştirilmişti: “Örtü zırh verir insana...”
Haber sitesinde yazıyı gördüm, okudum, inanamadım. Yazarın niyetini iç dünyâmda sorguladım, İslâmdan habersizlik dışında bir yamukluk sezemedim. O vakit de vicdânen tebrîk etmek zarûreti hissettim. Cümlelere bakın:
“Kadın olarak toplumsal hayatın içinde var olmak ise hâlâ, bugün bile tehlikelidir. İşyerinde ta'cîzler, sokakta sözlü saldırılar... Bu, devlet hukukuyla da işleyişiyle de kadını erkek egemen düzenin ‘Hem çalış hem de eskisi gibi evinin kadını ol’ ikiyüzlülüğüne karşı koruyamamıştır. Bu rejim, ‘Hem çağdaş ol hem de geleneksel kal’ baskısına karşı kadını erkek düzeni karşısında tek başına bırakmıştır. 70'lerin sol hareketleri bile kadına ‘Hem devrimci ol hem de feodal düzenin nâmûslusu’ dememiş midir? Bugün, bu kadar çağdaş elitimiz bile iş yerlerinde ‘genç güzel kadınları’ yumuşak yumuşak, ince ince ta'cîz etmiyor mu? Bu ikilemlere hangi insanın benliği dayanır?”
Tepeden tırnağa bir ülkeyi -eğer mukáyese edersek bütün dünyâ ülkelerini- ve gâvurundan Müslümanına ülke insanlarını -eğer mukáyese edersek bütün insanları- güzelce silkelemiş ve “kadın” mes'elesinde canlı organizmaları çöpe savurmuş. Kendisi de acabâ bu koca cebheye karşı savaş açtığını fark etti mi bilemem; ama doğru teşhîs koyduğunu biliyorum. İnsanlık târihinin yazmadığı bir biçimde kadın nesli günümüzde kör şehvetin âleti edilmiştir. O nâzik varlığı “evinin içinde” koruma altına alan ve dışarı çıkma zarûreti hâsıl olunca da “zırh” içine koyan “Kur'ân” dinlenmeyince, olacağı zâten buydu.
Ece hanımı dinleyelim:
“Örtü, ‘Ben kadınım ve bana zarâr verirsen bir kadına değil, bir Müslümana saldırmış olursun’ zırhını verir insana. Cumhuriyetin devrimleri ve sonrasında o devrimlerin gündelik hayâtta uygulanışı kadınlara erkek egemen düzene karşı sosyal veya hukúkí olarak bu kadar güçlü bir zırh sağlayabildi mi? Cevâbını bütün kadınlar bilir.”
Bir Müslümanın değil, “hiçbir dîne inanmayan” bir TC aydını bayanın objektif bakışıyla görünen gerçek budur. Fotoğraf doğru çekilmiştir. Örtü, hangi inançtan olursa olsun, kadının zırhıdır. O yüzden bütün semâvî dînler “cilbâb” ile emretmiştir. Tevrât da, İncîl de, son hak kitâb Kur'ân da aynı emri tekrârlamıştır. Şahsî zaafı dışında, pis bakışlardan ve kötü niyetlerden bir kadının en güzel koruması, onun çarşafıdır.
Kadın cinsinin fıtratı da bunu emretmektedir. İşte Temelkuran’ın içten gelen sözleri:
“Bu kadar yazıp çizmeme, hiçbir dine inanmamama rağmen, i'tirâf edeyim ki, bu ikiyüzlü erkek dünyâsı içinde ba'zan ben bile kapanmak istiyorum. Türban takmak, çarşafa girmek değil, üstüme büyük bir nevresim çarşafı örtüp çıkmak istiyorum sokağa. Ve emînim işini gücünü yaparken binlerce ta'cîze ma'rûz kalan bir çok kadın da böyle istiyordur.”
Fıtratını bozmamış her kadının böyle istediğine ben de emînim. Bakmayın siz o çevrenin te'sîri ile uykuda konuşanlara veyâ vazîfesi kadınları şehvet kölesi yapmak olan dilli düdüklere; fıtratın sesi böyle haykırmaktadır: “Örtü zırh verir insana...”
Bu ülkenin her köşesinde kadınlar “çarşaf” giyerdi efendiler! İnanmazsanız, Elmalılı Hamdi Yazır Efendi’nin tefsîrine bakın. Eğer Müslüman değilseniz, ikisi de birer Sabetayist olan Halide Edib Adıvar ile Sabiha Sertel’in hâtıralarını okuyun. Yüz sene bile olmadı be!.. Bu kadar mı çabuk ma'şerî hâfıza kaybolur?..
Ece hanımın “nevresim çarşaf” örtünüp çıkmak istemesi tam fıtrîdir, “cilbâb” da zâten odur.
Daha ne diyeyim ki…

Mustafa KAPLAN 24 Eylül 2007 Vakit