Biz sevinince, sevinçten, efkarlanınca üzüntüden ölürüz. Ölümüne severiz.. Vatan için yaşamak değil, ölmek gerektiğine inandırırlanlardanız..
Ölüm kaderdir, aynı zamanda emir.. Ölüme gideriz/ölüme gönderiliriz..
Düğüne gider gibi gider gencecik çocuklar askere, daha ilk günden “şafak” saymaya başlarlar..Ay, gün, saat.. Çünki karanlıkta hissederler kendilerini..
Ve kimse bunları konuşmaz.
Yüksek öğrenim görenlerin önemli bir kısmı, askerliğini geciktirmek ya da er olmamak için okur.. Askerlik hayatı böler, evlilik, iş herşey askerlik hesabına dayalı yapılır..
Kimse bunun ekonomik ve psikolojik maliyetini hesaplamaz / hesaplayamaz..
Askerlik bizde bir tabudur. Sorgulanması şöyle dursun, soru sorulması bile hoş karşılanmaz..
Askerlerin kendi şirketleri vardır. Kendi mahkemeleri, kendi iç denetimleri.. Onlar herşeye karışırlar ama, kimsenin kendi işlerine karışmasını istemezler.
Mesela rejimin yılmaz savunucularıdır ama, mesela askeri liseleri, Tevhid-i tedrisat çerçevesinde MEB‘e ya da Harbokulları, YÖK’e bağlı değildir.
Ölen her asker şehittir! Gerçekten öyle mi?Komutanın kusuru, ya da erin bir ihmali yok mu? Sadece ölmüş olmak, şehid olmak için yeterli mi?
Tantanalı törenlerin arkasında kalan gerçekler yok mu? Şehid madalyaları artık acılı anaların yüreğindeki yangını söndürmeye yetmiyor.. Şehid törenleri, yoksul ailelerin, işsiz çocukları için hala anlamlı olabilir ama artık yarın onlar da hesap sormaya başlarlarsa şaşmayın.
Bu öfke, operasyona gönderilen çocuklara çelik yelek giydirmekle dinecek gibi değil..
Çocuğunu iyi okullarda okutup askere gönderen annenin feryadı hala kulaklarımızda..
Terörün ne olup olmadığını da tartışmamız gerek, terörle mücadelenin böyle olup olmayacağını da.
200 Milyar dolardan fazla para gömdük toprağa, Filistinde ölen insandan daha fazla insan hayatını kaybetti sonunda bölgede. Hala yüzbinlerle ifade edilen asker bölgede..
Bölge yanlış politikalar yüzünden her gün biraz daha insansızlaşıyor..
Kim bilir belki de asıl oyun bu. O bölgeyi insansızlaştırmak!
Kimse PKK nın neyin nesi olduğunu sorgulamıyor. Nasıl kurulduğunu, nasıl bu günlere gelindiğini düşünmüyor. Türkler de, Kürtler de aldatılıyor bana kalırsa.. Birileri bizim kanlarımız ve gözyaşlarımız üzerine kendilerine iktidar ve servet üretiyorlar..
Ölmek ve öldürmek çözüm değil, aksine çözümsüzlüğü kronikleştiren bir süreç..
Gece karanlığında, çalılık vadilerde devriye çıkartarak terörle mücadele edildiği nerede görülmüş.. Terörle mücadele denilen şey, siyasi amacı olan, sivil topluma yönelik bir psikolojik savaş planı olmasın sakın..
26 yıldır o bölgede neler olup bitiyor.. Kökünü kuruttuk dedikleri terör neden her gün biraz daha güçlenerek meydan okumasını sürdürüyor.. Apo’yu hapse attınız ne oldu?
Bu işte bir yanlış var. Terörle mücadele (?!) de başarısızsınız.. Şehid cenazesği törenleri artık bıktırdı..
Öyle askerde iken ölen herkes şehid olmaz.. Bireysel kusur da olabilir, komuta kusuru da..
Hem şehidlik askerlere kote edilmiş bir konu değil sadece.. Dağ başında çocuklara ders anlatan öğretmen de ölürse o da şehittir, bu şehitse..
İmamı, mühendisi, işçisi, muhtarı da şehittir..
Şehidlik dini bir makam.. Şehid olmada ölçü, Allah'ın rızasıdır. Allah rızası için mücâdele eden, O'nun adını yüceltmek için çaba sarfeden, cihâd içinde bulunuş ve bu yolda canını veren de, şehid olmuş olur. Şehid dediğimiz kişi, kanları ile Allahın varlığına şahidlik edenlerdir.. Dinimizde Şehitlik konusu çok net, çok açıktır. Yüce Allah (mealen); “Şehitler için öldü demeyin.Onlar Rableri katında diridirler” buyuruyor. (Bakara Suresi, 154-Al-i İmran Suresi, 169) Allaha ve ahiret gününe iman etmeyen birinin bu tanıma göre şehid olması mümkün değildir.. TDK sözlüğüne göre Şehid “Kutsal bir ülkü veya inanç uğrunda ölen kimse”dir. Şehid Arapça bir kelimedir. Şehidlikte önemli olan “kutsal amaç”dır.. Seküler olan, Kutsalı olmayan bir alandır.. Kamusal alanda şehidlik töreni ya da şehidlik aslında kamusal alanda başörtüsü gibi bir şeydir..
Afyon Müftülüğünün sitesinde “Şehit kime denir?” diye sormuşlar.. Şıklar şöyle: A-Savaşta ölen kimseye, B-Allah yolunda öldürülen Müslüman’a, C- Savaşta yaralanıp evde ölene, D-Görevi başında ölene, E-Bilmiyorum. Evet cevaplayın bakalım.. Savaşta ölen bir ateist ya mesela gayri müslime de şehid denir mi? Kilise kapısında cenaze töreni düzenlenirken, generaller ne yapacaklar? Arkasından fatiha mı okuyacaklar? İstavroz çıkartmayacaklarına göre, peki ne? Görevi başında derken, nasıl bir “görev”bu.. Her görev kutsal mı? Seküler bir rejimin kutsal görevi olabilir mi?
Şehidlik kutsal olduğu için, daha çok kutsallık olsun diye mi şehid sayısı hep böyle yüksek.. Ölmek, şehid olmak her zaman aynı anlama gelebilir mi, belli meslek sahipleri için..
Yoksulluğa/sefalete ve ölüme övgüye dönüşen bir anlayış bizi nereye götürür..
Bir “şehid anası” oğlu için “benim oğlum şehid değil, o bir yanlışlığın kurbanı” diyorsa, burada herkesin oturup düşünmesi gerekir..
Biri çıktı ve “kıral çıplak” dedi.. Evet kıral “üryan!”
“Şehidlik perdesi” arkasına gizlenen “çıplak gerçekler”le yüzleşmeden bir yere gidemeyiz. Bu üryan duruş, kutsal bir kavramın içini boşaltmaya ve çocuklarımıza yutmaya devam ediyor.. Çelik gömlekler, kanayan yaramızı dindirmeye yetmeyebilir.. Yara derinde ve yara müzmin..
Her yer karanlık! Şafağa kaç var dersiniz. Selam ve dua ile.

Abdurrahman Dilipak/ Vakit