Nasîhat etsem, kara boya hazır mı?

  Yüce kitâbımız bize haber veriyor, yanlışa bilerek dalanlar, kendilerine nasîhat edilmesinden hoşlanmıyorlarmış. Kendi beynindekinden başka doğrular olamayacağına şartlanmış kişiler, aksi bir fikri hemen butlân ile mahkûm etmeye kalkmaktadırlar. Bununla da yetinmeyip, o fikir sâhibine hazır kara boyalardan çalmaktadırlar.

Bu gerçeği bile bile, eski bir dostumuzun hatırı için bir mes'eleye parmak basmak istiyorum. Hemen ellerine fırçayı alanları da, hangi türden boya çalacaklarını da adım gibi biliyorum; zîrâ söylenmedik söz bırakmadılar. Zâlimler için yaşasın Cehennem!..

Antalya Gazipaşa’dan Selahattin Gül, tâ İttihad mevkûtesinden beri “Nurculuk” adı verilen cereyânın “Yeni Asya” ekolünde bulunuyor. Bendeniz de 1992 ortalarına kadar onlarla berâberdim. Politikanın ısındığı şu günlerde ekolün mevkûtesinde ta'kíb edilen siyâsî çizginin doğru olmadığı kanâatine varan Gül, uzunca bir tenkíd mektûbu kaleme alarak ilgili birimlere göndermiş; ama iknâ edici cevâb alamamış. Eski dostluğumuza dayanarak bana da gönderdi; politikanın hiçbir türünden hoşlanmamama rağmen, hatır için bakacağım.

Üstâd’ın vefâtından sonra yoğun bir çaba ile ekolün sayı olarak üstünlüğünü ele geçiren “Yeni Asya” grubu, önündeki insanların görüşleri istikámetinde şekillenerek politika sahnesine mevkûtesiyle birlikte ağırlığını koyup AP’ye odaklanmıştı. Eserlerin içinde şiddetle siyâsetten kaçınılması tavsiye edildiği hâlde, lâhikalarda yer alan zamân ve mekânla kayıtlı birkaç husûsî mektûb serişte edilip yanlış yorumlanarak cemâat bütünüyle politize edilmişti. CHP’ye karşı “kitle partisi” olan AP’nin desteklenmesi “dînî” bir vecîbe hâlini almıştı.

12 Eylül deformasyonundan sonra “kitle partisi” ANAP olduğu hâlde, Özal ve ekibi “ihtilal ürünü” sayılmış; milletin teveccüh etmediği DYP’de ısrâr edilmişti. Haydi o günün mantığını doğru saysak bile, 1990’lardan sonra milletin CHP karşısında sırasıyla “kitle partisi” yaptığı “RP-MHP-AKP” karşısında da yine milletin teveccüh etmediği DYP’de ısrâr edilmesinin mantığı kalmamıştı. Hiçbir mücbir sebeb yokken milletin barajın altına düşürdüğü bir politika enstrümanında ısrâr etmek; üstelik de Yahûdîlerin “Arz-ı Mev’ûd”unu kutlayan ve adı derin devletle anılan genel başkanlara rağmen aynı çizgide ısrâr etmek; ister istemez cemâat tabanında huzûrsuzluğa sebeb olmuştur.

Hele son şekillenmelerdeki toplum mühendisliği gözle görünmüşken, “ihtilâl ürünü” diyerek karşısında yıllarca mücâdele edilen partiyle yakınlaşılmışken; aynı temcid pilâvını ısıtmakta karârlı gözükenlere karşı elbette tabanın bir protestosu olacaktı ki, Gazipaşa’lı Gül kardeşim bu tepkinin sesini çıkarmış şeklidir.

Lâkin, bu tepkinin verilme sebebinde esâstan kayma olmamalıdır. Bir başka politika enstrümanı adına değil, istifâde edilen eserlerin temel yapısındaki “eûzü billâhi mine’ş-şeytâni ve’s-siyâseh” düstûru gereği tepki verilmelidir. Kitleler hâlinde insanların îmânsızlık girdabına yuvarlandığı şu felâket günlerinde, vazîfesi sâdece îmân kurtarmak olması gereken ekol mensûblarının politika ile uzaktan-yakından ilgilenmemesi gerekirdi. “Rejimin vaz geçilmez unsurları olan siyâsî partiler ile, rejimi kökten kabûl etmediğini ifâde eden bir Üstâda bağlılık nasıl te'lîf edilebilir?” sorusunun yüksek sesle dile getirilmesi gerekmez mi? En müsbetinin adı bile “ehven-i şer” terkîbine göre “şer” iken, “mahzâ hayr” yolunun yolcularının “şer” ile mübâşeretleri olmalı mıydı? Hani “nûr”un hem “muvâfık” ve hem de “muhâlif” olanlar arasında müşterileri olabilirdi?

Mesleği “ittihâd” olması gerekenleri bile kırk parçaya ayıran tefrika unsurlarının başında bu çirkin siyâsetin geldiğini bilmem söylemeye gerek var mı? Arkasında yıllarımızı geçirdiğimiz bir “Demirel fenomeni” ortada iken, desteklenen siyâsî enstrümanı millet barajın altına gömmüşken; hâlâ “halka rağmenci” karakter arz eden tavrın, -belki eski dostluklara vefâ dışında- dînen veyâ aklen bir îzâh tarzı olabilir mi?

On beş senedir siyâsetin her türlüsüne tövbe etmiş eski bir ekol mensûbu olarak, Gül kardeşimin hatırı için azıcık o tarafa baktım. Bilerek yanlışta ısrâr edenlerin nasîhat dinleme gibi bir âdetlerinin olmadığını da yakínen bildiğim için, buz üstüne yazmak nev’inden yazdım işte. Ülkenin önündeki korkunç fırtına kasırgaya dönerse, sükûnete avdet edildiğinde herhâlde nasîhattan hoşlanmayanların hâk ile yeksân olduğu da görülür.

Kur’ân mu'cizesi olan “Risâle-i Nûr”a gölge ve perde olanları ibretle seyredeceğiz…

Mustafa KAPLAN 28 Mayıs 2007 Vakit