Kurtuluş istiyorsan görevini erteleme/2  

Kalbi hayatları ölenlerin kalıb hayatları çoktan ölmüştür. Hayat, asıl itibarıyla kalbin hayatıdır, rûhun hayatı olduğu gibi; insanın asıl ölümü ve dirimi dünyadadır.
Ölüm, hiçbir zaman, anladığımız şekilde "ölmek" değil; gerçekte "dirilme"dir, hayat bulmadır. Hayatın kaynağını örten maddî perdelerden sıyrıldıktan sonra, insanın gerçeği en çıplak şekliyle tanıması nasıl ölmek olabilir? Ölmek, geçici ve gölge bir hayat olan dünyadan göçmekten ibârettir. Dünya hayatında diri olabilenler, ölümle daha bir diriliğe kavuşur ve "sıla"sına kavuşmuş, gurbetten kurtulmuş insanların sevincini yaşar, özlemlerini giderirken, dünyada ölü olanlar ise, ölmekle acı bir dirilmeyi tatmakta ve gerçek hayatın ne olduğunu görmektedirler. Bu gerçek hayatta artık yeni bir değişme, yani ölüp yeniden dirilme gibi şeyler söz konusu değildir. Dünyada ölü kaldıktan sonra ölümle dirilme, azâba, ateşe dirilmedir; dünyada diri olanlar ise, daha bir diriliğe, daha güzel, sürekli, kalıcı bir canlılığa adım atarlar. Kur'an bunu, "Muhakkak ki âhiret yurdu, gerçekten baştanbaşa hayattır, eğer bilselerdi." (29/Ankebût, 94) şeklinde ifade etmektedir.
Peygamberlerin getirdiği hayat verici nefeslerle dirilemeyenler, Kur'an'ın deyişiyle, ölüdürler, kabirdedirler (kıyâmetleri çoktan kopmuştur onların). Kur'an'da: "Sen ölülere duyuramazsın!" (30/Rûm, 52); "Sen kabirdekilere duyuracak değilsin!" (35/Fâtır, 20) buyrulur. Böylelerinin ruhları silinmiş, kalpleri kararmış, dolayısıyla kalplerinin duyma (sem'a) ve görme (basar) güçleri yok olmuştur. Peygamber (s.a.s.)'in çağrılarını duymadıkları gibi, çevrelerinde mutlak gerçeğin işaretleri ve görüntüleri olarak cilvelenen sayısız âyetleri de görmezler. Bunlar, kendilerinin ve hem de başkalarının kurtuluşna engel olanlardır.
İnsanlığın kurtuluşunu geciktirenler, bugün yapması gereken görevlerini başka zamanlara erteleyenlerdir. İsa veya Mehdi bekleyerek kendi üzerine farz olan görevleri, kurtarıcılara havâle edip ertelemek, mü’min insana yakışmaz. Biz, İslâm’ı yaşayıp çevremize hâkim kılmaya çalışalım. Gerisi bizi fazla ilgilendirmemelidir. Allah da zaten bizi bazılarını beklemeye çağırmıyor. Her şuurlu müslümanın hidâyete götüren, hidâyet veren anlamında en büyük "mehdî" olan şeriat-i garra’ya uyması kurtuluş için yeterlidir. Her tebliğcinin de, mânen ölmüş canlı cenaze durumundakilere İsa nefesiyle hayat vermeye gayret etmesi gerekmektedir.
İslâm ümmetinin omzunda hem Mehdinin ve hem de Hz. İsa (as)’in yapacağı vazifenin yükümlülüğü vardır. Yeri geldiği için şunu beyan etmekte fayda vardır: Kur’an-ı Kerim’de ve mütevatir sünnette yer alan ahkâm, inanılması zaruri olan hakikatlerin kaynağıdır. Son yıllarda Müslümanlar arasında; inanılması zaruri olan hükümler konusunda, itikadi erozyonun yaşandığını söylemek mümkündür. Bu konulardan birisi Mehdi, birisi de Hz. İsa’nın kıyamete yakın bir zamanda tekrar yeryüzüne nüzûlü meselesidir. Bu konularda rivayet edilen hadislerin bir kısmı sahih, bir kısmı hasendir. Mecmuu ya lafzen mütevâtir veya manen mütevâtirdir. İnkâr eden küfre girer. Bu hususta ideolojik gevezeliği meslek haline getirmişlere itibar edilmez. Ancak Mehdi ve Hz. İsa (as) gelecek diye dini vazifeleri ertelemek dinen doğru değildir. Bunun için kurtarıcı beklemeyi bırakıp hiç değilse kendimizi kurtarmanın yolunu bulmalıyız. O zaman "deccal"lar da bize zarar veremeyecektir: “Ey iman edenler! Siz kendinize bakın. Siz hidâyette/doğru yolda olduğunuz müddetçe dalâlette olanlar (sapıklar) size zarar veremez.” (5/Mâide, 105) Kıyâmetin ikinci aşaması; ölen tüm insanların yeniden dirilerek ayağa kalkması, kıyâm etmesidir. "Emr-i bi'l-ma'rûf ve nehy-i ani'l-münker" adındaki kalk borusunu, "kıyâm et" emrini veren dâvetçi İsrâfiller, inşâallah toplumu İsa nefesleriyle yeniden diriltecek ve Allah'ın izni ve yardımıyla topluma ba'su ba'de'l-mevti yaşatacaklardır. Bunun için diyoruz ki; kurtuluş istiyorsan, görevini ertelemekten vazgeç; vazifeni yap. Hem sen kurtul, hem de toplum kurtulsun.

MUSTAFA ÇELİK 16 Mayıs 2007 Vakit