Gül gemisi, tufanda yelken açmaz sevdasız 

Tuğyan olan yerde tufan olur. Bu, sünnetullah’tır. Asrımızın tufanı gecikti mi acaba? Tuğyandan sonra tufanın beklendiği yerde açan gülün ömrü üç gündür. Dünü gitti, yarını yok, gün işte bugündür.
Tuğyan ülkesinde gül gemisini inşa eden ve gül gemisine binen gül medeniyetin gül yüzlü yolcularına hatırlatılması gereken hususlardan birisi de şudur: Tuğyanın olduğu yerde inşa edilen gül gemisinin kaptanı sevdadır. Sevda varsa gemi yelken açar, sevda yoksa sevda tükenmişse, gemi yelken açmaz. Gelecek olan tufan gemiyi de kaplar.
Bugünler mü’min insanların sinelerindeki umutların zor günleridir. İğnenin ucundan beklenen umut. Gel de fani dünyalık için sevdasına ihanet edeni tut. Zor da olsa sevdasını unutanı, sevdasından utananı görsen, galeyana gelen öfkeni yut. Çünkü biz Müslümanlar bugünkü karanlıktan kurtulmak ve yarınki aydınlığa ulaşmak için öfkemizi yutanlarız. Bu, Kur’an’daki vasfımızdır:
“O (Allah’tan hakkıyla korka)nlar, bollukta ve darlıkta Allah için harcarlar, öfkelerini yutarlar, insanları affederler. Allah iyilik edenleri sever.
Ve onlar çirkin bir günah işledikleri, yahut nefislerine zulmettikleri zaman Allah’ı hatırlayarak hemen günahlarının bağışlanmasını dilerler. Allah’tan başka günahları kim bağışlayabilir? Bir de onlar, bile bile, işledikleri (günah) üzerinde ısrar etmezler.” (Âl-i İmran Sûresi/134-135)
Bu ayet-i kerimelere göre muttaki’nin özelliklerinden birisi de, öfkesini kontrol altında tutmasıdır. Ayetin bu kısmında geçen (kezame) fiili lügatte gizlemek, saklamak, örtmek, bastırmak, zaptetmek, menetmek, durdurmak; sükut etmek, söylememek manalarına gelir. (kâzim) kalıbı ise öfke ile dolu olmak anlamını ifade eder. Bu manalarıyla kavram, psikolojik boyut kazanmaktadır. Razi, bunun fizikî manalarını da vermektedir. Su kanalını, bir kapıyı veya bir yolu tıkayan her şeye (kezmâ) denir. Bir kimsenin, başka birinin boğazını tutması bu kelimeyle ifade edilir. Önemli bir ruh disiplininin ve olgunluğunun işareti olan öfkeyi yutmak ve kontrol altına almak, takvanın önemli şartlarından biridir. Demek ki, Allah yolunda öfkelerini yutanlar, kökleri mazide olan atilerdir. Kökten köksüzlerin işkence ve baskıları karşısında direnmelerinin kaynağı bizzat kendi kökleri ve değerleridir. Şunu bilelim ki; Müslümanlar kendi değerleriyle var olmaya çalışmadıkları müddetçe batının ve ehli batılın figüranları olmaktan kurtulamazlar. Biz Müslümanlar ancak dinimizden kaynaklanan kendi değerlerimize tutunarak var olabiliriz. Kendi değerlerimizin dışındaki değerlere tutunursak ümmet defterinden siliniriz. Bu nedenle diyoruz ki, tuğyanın ve tuğyankârların egemen oldukları bugünkü dünyamızda güne ve gündeme anın vacibi olarak taşınması gereken İbrahim’in sadakati, İsmail’in teslimiyeti, Hacer’in hassasiyeti, Hz. Muhammed (sav)’in sireti ve hicretidir.
İbrahim (as)’in sadakati, baş eğmek için başkaldırmaktır. İsmail (as)’in teslimiyeti ise, yüzünü yâre dönebilmek için, Lâ diyerek bıçağı ağyare vurabilmektir. Bayram, tufanda gül gemisinin kaptanı olan sevdayı gönülde her dem hazır bulundurmaktır. Sevda dediğimiz şeyin de kapsama alanına dünya Müslümanları girmemişse, takva terazisinde çöpe atılmıştır. Şunu bil ki; karanlığın bağrına dokunulmuyorsa kesilen kurbanlıklarla kurbiyet kurulmaz. İslâm ümmetinin istilâ edilmiş topraklarını kurtarmak, mazlum ve mahrumlarını hürriyete kavuşturmak için bütün servetimizi versek de az.
İslâm coğrafyasından gözlerimizin önünde Afganistan, Filistin, Irak, Çeçenistan var. Buralarda yıkık duvarlar çaresizliğe ağlar. Masumca iniltiler her gün her dem kulağımızda uğuldar.
Kıyamet şartlarını yaşıyoruz. Sevgiler, sevdalar, umutlar tutsak. İnandığım gibi yaşayamıyorsam, sevgimi sevdaya dönüştüremiyorsam, inandığım gibi bir hayat yaşamaktan beni alıkoyan hürriyet ve zürriyet düşmanlarını aşamıyorsam, gönlüme sahip çıkmalıyım, gönlüme seslenmeliyim. Günümü, gündemimi çalanlar gönlümü de çalabilirler. Şu bir hakikattir ki, çalınmış gönlün çakalları çok olur. Bunun için Ebu Cehil torunlarının şirretliğinin arttığı bugünümüzde kendime teselli veriyorum; sen korkma gönül, korkma her gece sabah olur. Her doğan gün kocayıp, koca bir ziyân olur.. Al ki dizginlerini eline küheylanın, yoksa yollar dönülmez, korkunç bir serap olur...
Kuşlar, Hacc’ın ihrâmına girmiştir. Kurbanlıklar, kınalanıp inmiştir. Gözlerimde nem, başımda kasırga her dem, benim için bayram kendimi sorguya çekebilsem!
Bilirim azalır kervan; yol çetindir, çığlık kısa. Ama bir gerçek var ki, deniz yol verdi sadık olunca Musa. Bunun için diyoruz ki; hesabımız doğruysa endişelenmeye gerek yok. Gül gemisi tufanda yelken açmaz sevdasız. Vakit kurban vaktiyse gelir İsmâil’ler pervasız!

MUSTAFA ÇELİK 19 Aralık 2007 Vakit