Bitlis’te bir ses Tiflis'te bir nefes/2 

Felaket ve helaket asrının âlimini esaret hayatı dahi Kur’an hizmetinden alıkoyamamıştır. Ruslar, Said Nursi’yi esir alıp üserâ kampına götürürler. Burada şu şekilde şayan-ı takdir bir hâdise cereyan eder.
Şöyle ki:
Bir gün Rus Başkumandanı esirleri teftişe gelir. Teftiş esnasında, Said Nursi kumandana selâm vermez ve yerinden kalkmaz. Kumandan kızar, belki tanımamıştır diyerek tekrar önünden geçtiği zaman yine yerinden kalkmayınca, kumandan tercüman vasıtasiyle der:
– Beni herhalde tanımadılar?
Said Nursi:
– Tanıyorum, Nikola Nikolaviç'tir.
Kumandan:
– Şu halde Rus ordusuna, dolayısiyle Rus Çarına hakaret ediyorlar.
Said Nursi:
– Hakaret etmedim. Ben bir Müslüman âlimiyim. İmanlı bir kimse, Cenab-ı Hakk'ı tanımayan bir adamdan üstündür. Binaenaleyh, ben sana kıyam etmem, der.
Bunun üzerine Said Nursi (Rh.a.) divan-ı harbe verilir. Birkaç zabit arkadaşı, hemen özür dileyerek vahîm neticenin önlenmesine çalışmasını istirham ederler.
Fakat Said Nursi:
– Bunların idam kararı, benim ebedî âleme seyahat etmem için bir pasaport hükmündedir, deyip kemal-i izzet ve şecaatle hiç ehemmiyet vermez.
Nihayet idamına karar verilir. Hüküm infaz edileceği vakit, namaz kılmak için müsaade ister; vazife-i diniyesini ifadan sonra, atılacak kurşunlara göğsünü gereceğini beyan eder. Tam bu esnada, namazını eda ederken, Rus kumandanı gelerek, Said Nursi’den özür dileyip:
-O hareketinizin, mukaddesatınıza olan bağlılıktan ileri geldiğine kanaat getirdim, rica ederim, beni affediniz, diyerek verilen idam hükmünü geri aldırır.
Said Nursi, iki buçuk sene kadar Sibirya taraflarında esarette kalır. Bütün hayatını, fisebilillâh Kur'ân'a, İslâmiyete, Sünnet-i Seniyenin ihyasına hasr ve vakfeden bu fedakâr-ı İslâm, buralarda da katiyen boş durmaz. İçerisinde bulunduğu muhiti tenvir ve irşad için çalışır. Bu müddet içinde kendisiyle beraber esarette bulunan zabitlere dersler veriyordu. Bir gün, doksan zabit arkadaşına ders verdiği sırada, bir Rus kumandanı gelir. "Siyasî ders veriyor" diye dersine mâni olursa da, faaliyetinin dinî, ilmi, içtimaî olduğunu öğrenince serbest bıraktırır.
Küfür cephesinin karşısında duru duruş ve diri direnişte hayat vardır. Said Nursi (Rh.a.), küfür karşısında duru duruşta ve diri direnişte hayatı aramıştır. Ama ne yazık ki, bugün O’nun ismini kullanan bazı kimseler ona yakışmayan tavır içindedirler. Altını çizerek diyoruz ki, işin ucunda hayati tehlike olmasına rağmen Rus Çarı’na kıyam etmeyen, duruşuyla adeta “hayat isteyen şehadet istesin” diyerek izzet ve vekarını ortaya koyan bu âlimin ismini kullanarak bu ülkede ve uluslararası platformlarda Kilise papazlarının ellerini öpenler ve öptürenler, bu âlimin ruhuna eziyet etmektedirler.
Said Nursi (Rh.a.), Rusya’da esarette iken dahi dini değerlerine olan sadakatini sona kadar muhafaza etmiştir. Rusların yediklerini yiyemiyor, içtiklerini de içemiyordu. Domuz pişen fırınlarda pişen ekmeği yiyemiyordu. Rus askerlerinin gülmelerine aldırmadan, kendi ununu öğüttüğü, ekmeğini kendi yaktığı ateşte pişirdiği nakledilmektedir. O, esarette diniyle hep beraber oldu. Esaretli günlerinde hep Allah’ın dinini tebliğ etti. Esaret günlerindeki faaliyetleriyle adeta “Esaret kampında da olsanız hizmetten geri kalmayınız” dersini veriyordu. Bir gün Şeyh San’an Tepesi’nden Tiflis’e doğru bakarak yanındakilere umud dolu bir ses tonuyla “Bitlis ile Tiflis kardeştirler. Buralara da İslâm gelecek. Bir gün gelecek bunlar da Müslüman olacaklar” diyordu. Bununla talebelerine, dâvâ arkadaşlarına İslâmî tebliğin hedefini gösteriyordu.
Said Nursi (Rh.a.), gül aydınlığında; yüreğin gül açılımıdır. Secde ufkunda Tuba dallarına uzanmanın çabasıdır. Hidayetsiz kadroların ortasında bir gönül miracıdır. Gönül Miracı ile tekniği aşan bir ilham muştusudur. Hem bir diriliş muştusu ve hem de bir direniş çağrısıdır. 1873 yılında Bitlis’te, Hizan’ın Nurs Köyü’nde doğdu ve 1960’da Ş. Urfa’da vefat etti. 87 yıllık ömründe kendi deyimiyle “İstibdad, Meşruiyet ve Cumhuriyet” dönemlerini yaşadı. Verdiği şanlı mücadelesinin faturasını mahkemelerde, sürgünlerde, zindanlarda ve göz hapislerinde ödedi. Ama hiçbir güç onu “şeriatın tek bir meselesine ruhumu feda etmeye hazırım” demekten alıkoyamadı. O, Allah’ın şeriatı uğruna yürüyen ve sürünen masum değil, mazlum bir mücahid ve âlim idi. Ş.Urfa’da vefat ederken Müslümanlara son mesajı şu oldu:
“Merak etmeyin, küfrün bel kemiği kırılmıştır!”

MUSTAFA ÇELİK   28 Mart 2007 Vakit