"Düşmanlarınızı kazanmak için dostlarınızın gönlünü kırmayınız; sonra düşmanlarınızı kazanamadığınız gibi, dotlarınızdan da olursunuz." {Horasanlı Ebu Müslim}

Ey gâfil insan!
Eey bu harâb olacak evi tâmir eyliyen!
Fazla emek verme ki, bir gün çıkar elinden.
Bu dünyâ bir “Köprü”dür, sen geçip gitmeye bak.
Kimseye kalmamış ki, sana kalsın bu konak.
Harâb olacak şeye, bu îtinâ, bu meyil,
Akıllı olanların yapacağı iş değil.
Ey aklını fikrini, dünyâya veren kişi!
Vaz geç ki, Hak teâlâ beğenmiyor bu işi.
Zîrâ yaratıldı ki bu insanlar ve cinler,
Yalnız Hak teâlâya ibâdet eylesinler.
Ey gönlünü dünyâya kaptıran gâfil insan!
Yaldızlı süslerine aldanma sakın amân!
Dışı “Güzel” görünür, lâkin aldatıcıdır.
Üzeri şeker kaplı, içi gâyet acıdır.
O öyle bataktır ki, yutar çok insanları.
Ona aldananların hüsrân olur sonları.
İnsanların kalbini bakın ki kazanmaya,
Zîrâ bu sebep olur “Hak rızâsı” almaya.
Her insana edin ki çok iyilik ve ihsân,
Zîrâ lutf-ü ihsânın kulcağızıdır insan.
Sana zarar, sıkıntı gelirse bir kimseden,
Ona gücün yetse de, affedici ol hemen.
Ey insan! Her işinde unutma hiç Rabbini.
Çıkarma hâtırından, O’nun emirlerini.
Bahşetmiş sana Allah ne mükemmel âzâlar.
O’nun emrine göre kullan ki, yanmıyalar.
Allah’tan başkasından etme ki bir şey talep,
Onlar da, senin gibi âciz birer “Kul”dur hep.
Allah’ın kullarına ver ki neş’e ve sevinç,
Âhirette sıkıntı görmiyesin sen de hiç.
Gizle, ifşâ etme ki herkesin günâhını,
Gizlesin Allah dahî yârın senin aybını.
Sen, darda kalanlara yardım et ki bu günde,
Allah da yardım etsin sana mahşer gününde.
“Ni’metullah Geylânî”

Allah’ın dinine rağmen din koyanlar
 
 Türkiye coğrafyasında yaşayan Türkiyeli Müslümanlar bilmelidirler ki; Osmanlı'nın “millet sistemi”nden “modern-ulus devlet”e geçişin önplana çıktığı Cumhuriyetin ilk yıllarından itibaren modernizmin bütün değerlerini (siyasi, ahlâki, hukuki, iktisadi vs) sorgulamadan kabul edip aktarma yolunu seçen Batıperest kadrolar, kendileri gibi düşünmeyenleri “mürteci” ilan etmişlerdir.
 Kendilerine muhalif olanları hayatın taşrasında tutmaya çalışmışlardır.
 Türkiye’de “laiklik-irtica-şeriat” gibi kavramların kullanılarak siyaset yapılması yeni bir hadise değildir. Türkiye’nin yönetiminde söz sahibi olan sivil ve asker bürokratların, hak ile batılı birbirine karıştırmaktan hususi bir zevk aldıklarını söylemek mümkündür. Kendilerine sorulduğu zaman Müslüman olduklarını söylerler, fakat Allah’tan gelen hukuka düşmandırlar. Türkiye’de İslâm şeriatına karşı verilen bir mücadele vardır ve bu mücadelenin, “kronik istikrarsızlığa” sebeb olduğunu söylemek mümkündür. Meselenin daha iyi kavranabilmesi için “şeriat” kavramını izah etmekte fayda vardır. Bir toplumun bütün ferdlerini bağlayan kurallara (kanunların tamamına) şeriat denilir. Kuvvetin esas alındığı ve güçlülerin daima haklı olduğu "Orman Kanunu" deyimi, Arapça’da, reriatü' l-ğaab olarak ifadesini bulmuştur. Mekke müşriklerinin; Dârû'n Nedve'de toplanarak, bütün ferdleri bağlayıcı kanunlar çıkardıkları malûmdur. Bu kanunların tamamına "Bâtıl Şeriat" demek mümkündür. Bu muhkem nassla sabittir: “Yoksa, Allah’ın dinde izin vermediği bir şeyi onlara şeriat/hayat nizamı olarak meşru kılacak ortakları mı vardır? Eğer kesin yargı bulunmayacak olsaydı aralarında hemen hükmedilirdi. Doğrusu, zalimlere can yakıcı azab vardır.” (Şura Sûresi/21)
 Dikkat edilirse, Dâru'n Nedve'de kararlaştırılan ve Mekke'de yaşayan insanların tamamına uygulanan kanunlar da "Batıl dinden çıkarılan bir şeriat" olarak isimlendirilmiştir. Dolayısıyla her toplumun (ister hak, ister batıl) bir şeriatı vardır. İnsanlar kendilerine Allah’la beraber ya da Allah berisinde, Allah’ın kendilerine izin vermediği konularda onlara din koyacak, şeriat belirleyecek ortaklar mı bulmuşlar? Onların Allah berisinde, Allah’ın dışında hüküm koymada, din belirlemede, hayat programı belirlemede Allah’a ortak kabul ettikleri bir kısım varlıklar mı vardır ki, onların koydukları kanunlara itaat etmeye çalışıyor, onların belirlediği yasaları uygulamaya çalışıyorlar? Allah’tan başka onların Allah’a ortak koştukları bir kısım şerikleri mi vardır ki onların ortaya attıkları akidelere, nazariyelere iman ederek onlara riâyet etmeye çalışıyorlar?
 İnsanların böyle din koyan, yasa belirleyen şerikleri mi var ki kişisel ve toplumsal hayatlarını düzenlemede onların dinlerine, şeriatlarına, yasalarına müracaat ediyorlar? Hukukta, eğitimde, siyasette, yönetimde, mahkemelerde hep onların kanunlarını esas almaya çalışıyorlar. Bakın âyet-i kerîmede bunların ortaya atıp insanlara empoze ettikleri kanunlarına, yasalarına, sistemlerine ve hayat programlarına da Rabbimiz şeriat/din diyor. Onlar Allah dini dururken size din mi koyuyorlar? Dikkat ederseniz, Rabbimiz kulları için şeriat belirlediğini anlatmıştı. Kur’an’daki emir ve yasaklarının pratik hayatta uygulanması adına, kullarına şeriat belirlediğini ve bu konuda sadece kendisinin yetkili olduğunu, kendisinden başka hiç kimsenin şeriat belirlemeye, din belirlemeye ve yasa koymaya hak sahibi olmadığını anlatmıştı. Burada da kendisinden başka şeriat belirleyen, kanun koyan, yasa koyan kimseleri ve bunların koydukları dinlerine, bunların ortaya attıkları şeriatlerine tabi olan müşrikleri anlatıyor Rabbimiz. Yani bu insanların Allah’tan başka Rableri mi var ki onlara din belirlemeye kalkışıyorlar? Onlar adına hayat programı tespit etmeye kalkışıyorlar?
 Allah’ın dinine rağmen insanların ortaya attığı tüm sistemler, kanunlar, şeriatler, hayat programları, bilesiniz ki Allah’ın dininin karşısında ortaya atılmış birer yeni dindirler. Onlar nasıl ki Allah’ın izni olmadan, Allah’ın dinine rağmen bu dinleri ortaya koyarak küfretmişlerse, Allah’ın izni olmadan onlara uyanlar da, onların bu hayat programlarını uygulayanlar da, aynen onların dinlerine uymuş kimselerdir. Yukarıdaki ayet çok açık ve net bir biçimde bize bunu anlatır.
 Şunu da unutmayalım ki, Allah’ın dinine rağmen din koyanlardan Allah’ın dinine ve Allah’ın dinine bağlı kalan dindarlara karşı saygı göstermeleri beklenemez.

MUSTAFA ÇELİK  27 Aralık 2006 Vakit