Ahlâksızlık ve zulmü her müslüman reddetmeli ve şahsiyetiyle oynatmamalıdır!

Önce, oruçlu birkaç hanım kızımızın Kayseri-Erciyes Üni. yemekhanesinde -üstelik de, Kayseri Organize Sanayi Bölgesi’nin verdiği- iftar sofrası başından, sırf İslâmî örtüye riayet etmelerinden dolayı koğulmalarındaki ilkel-kaba, insanlıktan uzak anlayışı tel’in etmeli ve o zulme seyirci kalanları da ayıpladığımı belirtmeliyim..

Rivayet edilir ki, bir zat, oruç tutmayı ve akşam da iftarını bir yoksul kişiyle açmayı tasarlar. İftar vaktine doğru bir garib, yoksul yabancı yoldan geçmektedir.. Oruçlu kişi, onu hemen evine ‘buyur’ eder, sofra hazırdır.. Evsahibi, misafirine, ‘Allah rızası için oruçluydum ve senin gibi birisiyle iftar etmek istiyordum. Soframı şenlendirdin.. Şimdi, bunun için, önce Allah’a dua ve şükredip, yemeğe başlayalım..’ der. Ancak, yoksul yabancı, ‘Ben senin inandığın tanrı’ya inanmam ki..’ diye karşılık verir..
Ev sahibi rahatsız olmaktan öteye, hışımlanır, ‘Kalk be adam soframdan.. Ben senin gibi birisini beklerken, sen de imansız çıktın..’ Ama, hemen arkasından, Allah’ın kendisine şöyle hitab ettiğini hisseder kalbinde: ‘-Ey kulum, onun bana inanmadığını bildiğim halde, ben onun rızkını 50 yıldır kesmedim; sen ise, hemen sofradan koğdun, bu ne tahammülsüzlük?’ Ve, özür diler, adamın kalbini kazanmaya çalışır.
‘Müslümanım’ demek zor değildir, ama, gerçekten Müslüman olmak ve hele Müslüman kalmak da hiç kolay değildir.. Onun birtakım bedelleri olur. Hepimiz, bu bedelleri ödemeye hazır olmalıyız. Bazıları, ‘İslâm’ı yaşayabilecekleri yerler’i aramak gibi bir ‘kolaycılık’ peşinde oluyorlar.. ‘İslâm’ı yaşamak’tan maksad, refah peşinde olmak ise; bu, kişiyi, kendi kalbini katletmek gibi bir yere bile vardırabilir. İslâm’ı yaşamak, gerektiğinde bedel ödemeyi göze alabilmektir de.. O hanım kızlara böyle bir bedel ödettirilmiştir.. Onlar kalbleri kırılsa bile, başları dik, haysiyetlerini midelerine indirecekleri lokmalara fedâ etmeyen şahsiyetli insanlar olduklarını bir daha göstermişlerdir. Bu vakarlı kararlılıkla, Müslüman, hattâ dâr’a çekildiğinde bile, ‘İslâm’ı yaşamış’ olur.. Ancaaak, o iftarı verenlerin, derhal, yemek kazanlarını alıp, iftar edecek olanları bir başka mekana davet yoluna başvurmayışı akledememiş olmaları ve hele de, binlerce öğrencinin o alçakça zulme seyirci kalıp, sofralardan kalkamayışları da esef verici değil midir? Böylesine itirazsızlık karşısında, zâlimler niye daha bir cür’etkâr olmasın?
Bu konuya değindikten sonra.. Gelelim, Almanya’da, efendilerinin gözüne girmek için, uşak ruhluların çağdaş zorbalıkta almanları bile geride bırakmak isteyen ahlaksız önerilerine.. Alman siyasetindeki ‘Türkiye asıllı’ birkaç isim -en başta da, SPD parlamenteri Lâle Akgün- bir bildiri yayınlamışlar; ‘Almanya’da Müslüman hanımların artık İslâmî örtülerini atmaları’ çağrısında bulunmuşlar. Almanların bile beklemediği böyle bir çağrının, ters etki yapıp faydalı neticeler ortaya çıkmasına vesile olacağını da hatırlatalım.. Çünkü, nice Müslümanlar var ki, onlar, inançlarına göre, Alman toplumu içinde de, şahsiyetli kimseler olarak yaşayabiliyorlar; ama, Alman İçişl. Bak. Schauble’nin ‘aydınlanmış müslüman’ (!?) isteğine uygun kalabilmek için, kimlerin hangi zilleti kabullendiği ve kendilerini Almanlara beğendirmek için nasıl palyaçolukları benimsedikleri de bilinir.. Almanya’da, birilerinin gözüne girmek için palyaçoluklarını haysiyetli, şahsiyetli Müslüman hanımlara da teklif eden o zavallılara acıyor ve onların sonunda varacakları noktanın, hemcinsler arası evlilikler ve uyuşturucu düşkünlüğü gibi konuları telaffuz etmekten bile utanıyorum.
Başkalarına benzeyerek şahsiyetlerin korunamayacağı, muhatabından kendi şahsiyetine saygı beklemek hakkını haiz olanların, ancak, şahsiyetini koruyanlar olduğu asla unutulmamalıdır.. Ve en sefil hayat, başkalarının istediği şekilde yaşanan hayattır.. İnancına göre örtünenler, o örtünün bir mahkûmiyet değil, bir masûniyet, şahsiyetin korunmasında bir ‘dokunulmazlık zırhı’ olduğunu bilirler ve inancı, bir mecburiyet değil, bir hayat hakkı ve yaşayış tarzı ve hattâ zevkı haline getirenler için her yerde göstermelidirler..
- Generaller de siyaset yapabilir; ama, istifa şartiyle..-
*Dünkü yazımda, ‘Ağar-Büyükanıt’ arasındaki söz dalaşına da değinmiş, Ağar’ın geri adım atmasını yadırgayıp, Büyükanıt’ın sözlerini de inceliksiz olarak nitelemiştim. Ancak, Ağar, ilk şok dalgasını atlattıktan sonra, kendisini kontrol etmişe benziyor.. Nitekim, Köln’deki bir toplantıda, ‘Ben, ne söylediğimi bilirim, kimseden korkum yok..’ diyordu.. ANAP Gen. Başk. Erkan Mumcu’nun, ‘..Askerlerin, siyasetçilerin sözlerini eleştirmesini hiç doğru bulmuyorum. Askerlerle siyasetçiler arasında polemik yaşanmamasına özen göstermek gerekir. Siyasetçilerin her sözünün arkasından bürokratlar, askerler bir şey söyleyecek olursa, memlekette fikir beyan etme imkanı kalmaz. Ben Ağar'ın sözlerini değil; ama söz hakkını savunuyorum..’ şeklindeki sözleri de doğru bir yaklaşım..
Keza, Abdullah Gül’ün, 15 Ekim günü söylediği, ‘…Ağar, İçişl. Bak.lığı yapmış, profesyonellikten gelen, güvenlik konularında tecrübeli birisidir. Söylediklerine çok dikkatli bakmak gerekir..’ şeklindeki sözleri de yerindedir.
Bu konuda Baykal’dan ses-soluk çıkmıyor; tersine, generali alkışlarsa, şaşılmamalı..
Konuyu, İngiliz Gen. Kur. Başkanı’nın ‘Irak’a davetsiz gittik, onun için problemimiz giderek derinleşiyor..’ şeklindeki sözlerini örnek göstererek, askerlerin Hükûmet’e eleştiriler getirebileceğini söyleyenlere hatırlatalım ki, önce, İng. Gen. Kur. Başk., kendi kendine vazifeler icad edip, durumdan vazife çıkarmıyor; bir uzman olarak askerî bir konuda görüşünü açıklıyor. Bizdekiler ise, irtica suçlamalarıyla, yeni ‘darbe’ler için gündem oluşturup, süngüucu gösterimlerine kalkışıyorlar.
Bu gösteri yenilmeli, ‘yeniçeri hastalığı’ mutlaka tedavi olunmalıdır.

Selahaddin Çakırgil 18 Ekim Haber Vakti